دفیناتوریا

سمک عیار - قسمت هجدهم

2009-09-25T00:18:00.001+03:30

(یادتان باشد. در این قسمت اسم خورشیدشاه، دل افروز است و لباس و قیافه و آرایش دخترانه دارد.)

بعد از مراسم معارفه، دل افروز آغاز برنامه هایش با نواختن بربط شروع می کند و بعد از چند دقیقه، چنان شور و حالی در مجلس دختران به راه می اندازد که یک نفر آرام نمی ماند. البته در حضور یار از آن مقامات دلسوز خبری نیست و شاد شاد می نوازد تا جایی که سر و صدای رقص و پایکوبی دخترها به گوش فغفور شاه و مهران وزیر که همان اطراف در حال گردش در باخ بودند، هم می رسد. حتی فغفور شاه که از صدای ساز به وجد آمده، هوس می کند که سری به مجلس دخترش بزند. اما مهران متذکر می شود که خوبیت ندارد و بی خیال می شوند.

به هر حال مجلس به همین منوال تا دمدمای غروب طول می کشد. آن وقت روح افزا دست دل افروز را می گیرد تا بروند. ولی به مه پری بر می خورد که آدم هدیه داده شده را پس می گیرد؟ این خانم امشب باید پیش خودم بماند. چون خیلی ازش خوشم آمده و می خواهم که با او تنها باشم. حالا بنده خدا روح افزا از یک طرف نگران است و می ترسد که این دو تا را با هم تنها بگذارد « مبادا که در عاشقی و جوانی و عالم مستی ناگاه حالتی واقع شودو سر ما همه بر باد رود » و از طرف دیگر هم، بهانه ای به ذهنش نمی رسد. چه کار کند و چه کار نکند، بالاخره دلش را به دریا می زند و دل افروز را با مه پری تنها می گذارد و خودش بیرون می آید. اما فی الفور قضیه را به سمک و شغال می گوید. آنها هم تصمیم می گیرند، اطراف کاخ بگردند و مراقب باشند که اگر خدای نا کرده اتفاق بدی افتاد و به وجودشان نیاز بود، همان جا حی و حاضر باشند.

بعد از رفتن روح افزا، مه پری حسابی با دل افروز گرم می گیرد تا به آن جا می رسد که دل افروز جان! نرد و شطرنج چی، بلدی یا نه؟ و بازی شروع می شود. در همین حین و بین، مه پری یکی یکی دخترها را مرخص می کند تا دست آخر با دل افروز و دایه تنها می شود. لالا صالح را هم پشت در می گذارند تا مراقب باشد کسی مزاحم نشود. دل افروز که وضعیت را بر این منوال می بیند به خودش نهیب می زند که « ای دل وقت کار است.» پس ساقی می شود و بعد از چند دور قایمکی یک مقدار از بیهوشانه را که از سمک و شغال گرفته، هم داخل پیاله مه پری و هم دایه می ریزد. در نتیجه جفتشان بیهوش می شوند.

در این وضعیت، ما یک عاشق هشیار داریم با یک معشوق و یک رقیب جادوگر بیهوش. در نتیجه چه اتفاقی می افتد؟ معلوم است دیگر! اول می رود سراغ شاهدخت مه پری بانو. حالا همین طور که دوربین دارد به سمت مه پری می رود و خیلی آهسته روی چهره او که به شکل معصومانه ای خوابیده است زوم می کند، یک آهنگ رومانتیک در پس زمینه پخش می شود و صورت دل افروز را هم داریم که دارد به صورت مه پری نزدیک می شود. اما در آخرین لحظه که می خواهد لبهای دخترک را در خواب ببوسد، از کار خودش پشیمان می شود و خودش را عقب می کشد (و ما متوجه سابقه تاریخی چند صد سال و بلکه هم چند هزار ساله تفکر فیلم فارسی در این مملکت می شویم!)

بعد از این اقدام فردین مابانه، خشمناک به سمت دایه می رود. در این لحظه خاص، جوادترین کاری که می شود کرد این است که دوربین برود پشت سر دل افروز و از داخل طنابی که به شکل حلقه شده دستش است و آدم را بیخود و بی جهت یاد طناب دار می اندازد، دایه جادوگر را که روی زمین بیهوش افتاده است را نشانه برود و با فاصله ثابت دل افروز را که دارد به دایه نزدیک می شود را دنبال کند و یک آهنگ دلهره آور هم پخش شود. به عنوان سنگ تمام هم می شود یکی در میان طناب و دایه را محو و نت کنیم. این جوری روی هر چی فیلم هندی را سفید کرده ایم.

دل افروز که بالا سر دایه رسید، « باز عنان خود را کشیده داشت» و به جای آن، دست و پا و چشم و دهان دایه را بست. انداختش رو دوشش و از پنجره بیرون پرید و داخل باغ شد تا رسید به دیوار. آن جا کمند انداخت و خودش و دایه را رساند به بالای باروی باغ. از آن بالا دایه را با طناب پایین فرستاد و بعد خودش پایین آمد. البته زمان را که دارید. الان نصف شب است. به هر حال آن پایین دل افروز با یک دایه روی دوش به سمت خانه شغال به راه می افتد که ناگهان دو نفر سر راهش سبز می شوند. دل افروز تا می آید به خودش بجنبد و فرار کند. آن دو تا بهش رسیده اند ...

سمک عیار - قسمت هفدهم

2009-09-22T10:50:00.004+03:30

با این ادعا سمک، شاهزاده و شغال راضی می کند که با او بیایند تا ببینند که سمک چه نقشه ای در سر دارد. و این هم لیست عیاران شهر:

شهمرد عیار، شیرزاد عیار، شهمیر عیار، شروین عیار، شاهوی عیار، زیرک عیار، سپندان عیار، آهو گیر عیار، تیز دندان عیار و غیره. می گویند که این عیارها 60 نفر بودند. این یعنی این که جناب فرامرز خان لطف کرده اند و اسم هر 60 نفر را نیاورده اند. دقت کنید که این اسامی هم مثل آن شروان وزیر و سعد بزاز می ماند و همین جوری الکی است و هیچ وقت هیچ وقت هم در داستان تکرار نمی شود و لازم نیست به آنها دقت کنید.

البته سمک این ها، همان موقع که بلند نمی شوند، بروند. بلکه با این لیست شصت نفره، یک مقداری شب زنده داری می کنند. بعد وقت خروسخوان بلند می شوند، می روند. کجا؟ خانه خانم روح افزا، رییس نوازندگان ویژه شاهدخت مه پری بانو.

حالا یک جوان یک لا قبا مثل سمک که شغال پیل زور بزرگش کرده و یک جورهایی هم پدرش است و هم استادش. چه سر و سری با دربار داشته که وقت سحر آمده است، خانه همچین کسی و خانم را از خواب بیدار کرده و ازش نوازندگی خواسته، بماند. اما اگر شما یک کم سمک را بشناسید، آن وقت حدستان این خواهد بود که یک وقتی و یک جایی، کار این خانم گیر کرده و سمک کارش را راه انداخته و این جوری مدیونش کرده است. اما راجع به این خانم چون شخصیت مهمی هستند و از این به بعد در داستان خواهند بود:

در مورد سن که به سمک می گوید فرزند و سمک به او مادر. پس نمی تواند یک دختر کم سن و سال باشد و با سمتی که دارد نمی تواند خیلی هم پیر باشد. با این اوصاف چون سمک یک پسر تازه بالغ است با حدود 16 یا 17 سال سن. پس ایشان می شود یک خانم 30 تا 35 ساله. یک شخصیت مثبت خانم نوازنده و خواننده 30 تا 35 ساله درباری هم که معلوم است که چه شکلی می شود. حالا که وضعیت ایشان هم معلوم شد برویم سراغ ادامه داستان.

دوستان ما که می رسند آنجا، خانم روح افزا قبل از این که به ایشان فرصت کلام بدهد، شروع می کند به اجرای چند قطعه موسیقی اصیل و جناب فرامرز خان (نویسنده کتاب سمک عیار) هم از این فرصت استفاده می کند تا با توصیف شاعرانه بربط و چنگ و عود حسابی حال کند. مجلس بزم که بر پا می شود، خورشید شاه که حسابی سر ذوق آمده، نمی تواند جلوی خودش را بگیرد و او هم شروع می کند به خوانندگی و «طرب رود به نوازشی عاشقانه و در مقامی دلسوز» جوری که همه و به خصوص روح افزا را انگشت به دهان می گذارد. او هم که حسابی با هنر خورشیدشاه حال کرده، مشتاق می شود که بداند این جوان خوش سیمای هنرمند که روبرویش نشسته کیست؟ این جوری سر صحبت باز می شود که این جوان خورشید شاه است فرزند مرزبان شاه خواستگار مه پری و غرض از مزاحمت کمک به او که جز از تو از کسی بر نمی آید.

روح افزا که این ها را می شنود، کلی با خودش کلنجار می رود تا بتواند آن لامپ ایده را بالا سرش روشن کند. وقتی بالاخره لامپ روشن می شود، دست خورشید شاه را می گیرد و با خودش می برد.

بعد از چند دقیقه بر می گردد در حالی که خورشید شاه تبدیل شده به یک دختر خانم خوشگل ترگل و ورگل به نام دل افروز. شغال و سمک که این را می بینند به جهت غریزه عیاریشان، داستان را تا آخرش می خوانند و یک مقدار بیهوشانه به علاوه کارد و کمند و از این جور وسایل عیاری به مقدار کافی در اختیار خورشید شاه سابق و دل افروز فعلی قرار می دهند که این ها را بگیر و مردانه باش که به دردت می خوره. خورشید شاه (دل افروز) با روح افزا می ماند و بقیه بر می گردند.

روح افزا چند روز با دل افروز تمرین می کند تا حسابی راه و رسم ندیمگی یک شاهدخت را یاد بگیرد. البته دل افروز ما نه که خودش شاهزاده بوده، آمادگی اش را داشت. اما نه که مال یک مملکت دیگر بود با یک دربار دیگر و راه و رسم دیگر و خودش هم هیچ وقت شاهدخت نبود که بخواهد ندیمه ( از نوع شاهدختی) داشته باشد، خیلی چیزها بود که باید یاد می گرفت که آنها را هم سریع یاد می گیرد و آماده می شود. تا روز نوروز.

روز نوروز است. مه پری در باغ با دخترها نشسته اند به جشن و عیش و نوش. روح افزا هم هست. جشن هم در نهایت سرور برقرار. مه پری به شوخی از روح افزا نوروزی می خواهد (همون عیدی ما، ولی خب این نوروزی خیلی قشنگتره) روح افزا هم که فرصت را مهیا می بیند حرف ندیمه جدید را پیش می کشد که دختری است چنین و چنان و چه هنرمند است و چه سازی می زند و چه و چه و چه! تا مه پری حسابی مشتاق دیدن ندیمه جدید می شود و لالا صالح (همان ندیم مه پری – یادتان که هست) را می فرستد تا بیاوردش.

این جوری می شود که خورشید شاه در نزدیکترین فاصله با مه پری قرار می گیرد و او را می بوسد. اما دستش را و به شکل دل افروز و در هیات یک ندیمه که دست بانوی خودش را می بوسد...

سمک عیار - قسمت شانزدهم

2009-09-21T12:36:00.003+04:30

این همان قسمتی است که قرار است خود «سمک عیار» پیدا شود. قبل از شروع یک کمی توضیح:

وقتی می گوییم عیار شما یک کسی را حساب کنید که لباس یک دست مشکی پوشیده است بدون شنل و دامن و دنباله و از این جور چیزهای دست و پا گیر. حالا می تواند آن لباس چرم باشد. جین باشد با تی شرت آستین دار. پارچه ای باشد یا هر چی. فقط مهم این است که راحت بشود با آن کارهای مخفیانه انجام داد. مثلا لباس نئو در ماتریکس به درد نمی خورد. چون دامن اور کتش خیلی بلند است. به خصوص چون عیارها هزار و یک وسیله مختلف لازم دارند ( از انواع اسلحه و کمان و کمند بگیر تا داروی بیهوشانه و سموم مختلف و گرد تغییر چهره و نخ و سوزن تا قلم و کاغذ و غیره) و باید همه آنها را در لباسشان مخفی کنند پس لباسهای جلو باز مثل کت یا اور و اینها را هم نمی پوشند. البته غیر از این ها چون عیارها یک گروه مبارز کلاسیک هم نیستند و هر کدام روش منحصر به فرد خودشان را دارند، لباس فرم هم استفاده نمی کنند. خب، دیگر برگردیم به خود داستان.

جانم که شما باشید، داستان ما رسید به آنجایی که خانم شروانه، دایه مه پری بانو، فرخ روز را به جای خورشید شاه اسیر می کند و با خودش می برد. آه از نهاد خلق خدا بلند می شود و خورشیدشاه به مه پری که نمی رسد، تازه با کلی غم و غصه می ماند بدون برادر و پشت و پناه. و حالا ادامه ماجرا:

چند روز که از آن واقعه می گذرد، خورشید شاه می بیند که این که نشد کار! نمی شود که آدم تا آخر دنیا همین طور غصه دار بماند و هیچ کاری نکند. پس بلند می شود و راه بازار در پیش می گیرد. آن جا با یک آقای کاسب محترمی آشنا می شود به نام خواجه سعد بزاز که می شود بزرگ بزازان.

البته شما خیلی ذهنتان را با این مسایل پیش پا افتاده مشغول نکنید. این خواجه سعد هم جزو کاراکترهای زاید داستان است که تنها کار مهمی که می کند این است که یک روز که خورشید شاه تو حجره اش نشسته بود و جماعت جوانمرداهای شهر داشتند از تو بازار رد می شدند (البته با لباس روز، آن لباسی که چند خط پیش خدمتتان تشریح شد، لباس شب بود). خورشید شاه ازش می پرسد اینها کیانند خواجه سعد هم می گوید جوانمردان شهر به سرکردگی شغال پیل زور و آن جوانکی که همراه شغاله، سمک عیاره.

خب، خودمانیم، حالا لازم بود برای همین یک سوال و جواب ما بیاییم یک کاراکتر درست کنیم. آن هم با اسم و رسم و شناسنامه و مشخصات! آخر این داستان مگر خودش کم کاراکتر دارد؟ نمی شد، خورشید شاه همین جوری از تو بازار رد بشود و با کسی دوست نشود، آن وقت این جوانمرد اینها از بازار رد بشوند و خورشید شاه بیاید و همین سوال را از یک عابر معمولی بپرسد؟ نه! نمی شد؟

به هر حال! غرض این که خورشید شاه با این جماعت آشنا می شود و از ایشان خوشش می آید و با خودش فکر می کند که اگر در این وضعیت از کسی باید کمک گرفت آن کس، جز از این جماعت نخواهد بود. پس به هتل محل اقامتش بر می گردد و همراهانش را مرخص می کند و خودش تک و تنها، یکه و یالغوز، می رود پیش جماعت عیارها. آن جا که می رسد می بیند دو نفر جوان دم در ایستاده اند ...

خورشید شاه: بی زحمت به شغال پیل روز یه خبری بدید که غریبی آمده و کار دارد. اگر اجازه دهید بیاید.

جوانهای دم در: آقا این حرفها چیه! در خانه جوانمردها بازه. تشریف بیارید داخل.

خورشید شاه: این حرفی که شما می زنید درست! ولی بی اجازه آمدن شرط جوانمردی نیست!

از آن جا که از این جا به بعد آن قدر جوانمرد جوانمرد می کنند که حال آدم بد می شود. من با اجازه دیگر ریز دیالوگها را با جزییات بازگو نکنم. خلاصه این که خورشید شاه داخل می شود و همه چی را با جزییات بازگو می کند. البته شغال اینها، چون ماجرا را دنبال می کردند، یک جورهایی با خبر بودند. فقط قضیه جابجایی این دو تا برادر را نمی دانستند که از آن جهت هم روشن می شوند. بعد از این ها، خورشیدشاه می رود سراغ اصل مطلب که برای کمک خواهی آمده است. شغال پیل زور می گوید نمی تواند چون نه زورش به شروانه می رسد و نه تدبیری به ذهنش. اما در این لحظه حساس سمک وارد می شود و ادعا می کند که راهی را بلد است ...

کمیک استریپ سمک عیار

2009-09-19T16:47:00.006+04:30

خوانندگان محترم سمک عیار با عرض سلام و خسته نباشید. بدینوسیله و در کمال مسرت و خوشبختی و خوشوقتی و اینها اعلام می دارد که به زودی زود می توانید کمیک استریپ سمک عیار را در این سایت ( www.comicatoria.com ) قرائت نموده، رویت بفرمایید. هدف ما جلب رضایت شماست. موفق باشید.

انواع ابرقهرمان (super hero)

2009-09-05T11:38:00.004+04:30

کلا چند جور مختلف ابر قهرمان داریم. اما شرط وقوع هر ابرقهرمانی این است که به وجود یک ابرقهرمان نیاز باشد و فقط وقتی یک ابرقهرمان لازم می شود که وضع آن قدر خراب باشد که نتوان آن را به شکل عادی درست کرد. معمولا این وضع خراب یا در نتیجه حملات بیگانگان (زمینی یا فضایی یا فرازمینی غیر فضایی) اتفاق می افتد یا در اثر فساد و تباهی و در نتیجه اش جرم و جنایت لجام گسیخته.

به هر حال قضیه این طور است که وضع خراب است و ما نیاز به یک ابر قهرمان داریم پس:

1- خب این که موردی نیست. ما ملتی سرافراز هستیم و خودمان ابر قهرمان داریم. خوبش را هم داریم. این می شود: داستانهای ملی میهنی مثل رستم و آرش و از این ها.

2- درست است که ما نیاز به ابر قهرمان داریم، اما هیچ آدمی که آن قدر قوی باشد نداریم. پس یک نفر از یک جای دیگر ظهور می کند. این می شود: Superman، Hell Boy و یک کمی هم اسکندر. که البته همیشه دغدغه آن جا را خواهد داشت.

3-ما ابر قهرمان می خواهیم و هیچ کس هم از جای دیگر به کمک ما نمی آید. پس اگر ابرقهرمان نداریم، باید تلاش کنیم خودمان ابر قهرمان شویم. این خودش دو حالت دارد یا ما آدم پولداری هستیم و با کلی امکانات و از آنها برای ابر قهرمان شدن، استفاده می کنیم که می شود: Batman و Zoro یا بن لادن. یا ما آدم پولداری نیستیم و همین طوری الکی، غیرتی شدیم که می شود: Taxi Driver. فرق این مورد با آن اولی اینه که در مورد"1" طرف از اولش ابرقهرمان هست و همه هم این را می دانند. اما این جا طرف ابرقهرمان می شود و هیچ کس هم نمی داند.

4- ما تصمیم نگرفته ایم که ابرقهرمان باشیم. ولی یک روز صبح از خواب بلند می شویم و می بینیم ای دل غافل، شدیم ابرقهرمان و دیگر هیچ کاریش هم نمی شود کرد. این می شود: Spiderman یا Fantastic 4. یا یک روز صبح از خواب بلند می شویم و می بینیم ای دل غافل، ما تا حالا ابرقهرمان بودیم و نمی دانستیم. حالا چی کار کنیم؟ نمونه اش: X men، مجموع بچه جادوگرها در هری پاتر و البته نه خود هری پاتر. این گروه دوم معمولا با نژادپرستها مشکل پیدا می کنند.

5- مهم نیست که از اول می خواستم ابرقهرمان شوم یا نه. اما با چند تا آزمایش علمی این طوری شدم. حالا یعنی من ابر قهرمانم؟ مرد نامرئی یا آقای Hyde.

6- اوضاع خراب است؟ نه! اوضاع خرابتر از آنی است که فکرش را بکنی. نمونه اش خود من که قربانی همین اوضاع افتضاح هستم. اما در همان لحظه قربانی شدن، ابر قهرمان هم شده ام. حالا من می دانم و این اوضاع خراب. نمونه: Daredevil و Cat Woman.

7- مشکلی نیست. نگران نباشید. پیشگویی ها می گویند که یک ابرقهرمان ظهور خواهد کرد. مثل فریدون، خود هری پاتر یا نئو.

8- متاسفم. هیچ ابرقهرمانی در دسترس نیست و اوضاع به مراتب وحشتناک تر از خراب است. مثلا Sin City.

البته در کل، ابرقهرمانها سه دسته اند.

دسته اول کسانی که یا واجد یک قدرت فوق بشری هستند مثل Superman، Spiderman، X men یا Daredevil یا به نوعی برگزیده و The One هستند مثل نئو یا هری پاتر و در کل ابرمردند. البته این قدرت به سه صورت ممکن است به دست بیاید: زنتیک (X men)، علمی (مرد نامرئی) یا از یک منبع مافوق بشری (اسفندیار).

دسته دوم آدمهای معمولی هستند که با همه قدرتمند یا باهوش بودنشان نمی توانند بدون وسیله پرواز کنند یا پشت دیوار را ببینند یا خودشان را کش بدهند و از این جور کارها بکنند مثل Batman یا Punisher.

دسته سوم کسانی هستند که بین این دو قرار می گیرند. مثل آراگورن یا رستم.

سمک عیار - قسمت پانزدهم

2009-08-01T20:37:00.001+04:30

قبل از شروع یک خبر، در این قسمت بالاخره خود سمک عیار پیدایش می شود! ولی ببخشید اصلا حسش نیست در این اوضاع. بگذاریمش برای یک وقت دیگر!

سمک عیار - قسمت چهاردهم

2009-07-29T18:18:00.005+04:30

مرحله سوم: سرو سخنگو!

زمان: روز– قبل از ظهر

مکان: سالن اجتماعات مرکز فرهنگی و هنری شهر چین – سرپوشیده

تماشاچیان به همان ترتیب قبلی مستقر شده اند. ولی این بار جای فرخ روز و خورشید شاه عوض می شود. یعنی الان آن کسی که قرار است مرحله سوم را طی کند فرخ روز است و آن کسی که در محل ویژه، نزدیک به فغفورشاه نشسته است، خورشید شاه. چون اساسا، قرار، مدارها برای این مرحله بوده است. در نتیجه، دو برادر لباسهایشان را با هم عوض کرده اند و چون جفتشان فقط به مادرشان رفته اند، هیچ کس هم نفهمیده است.

فضا یک چیزی است، تقریبا بین هاگوارتز و کونگ فو پاندا. سر و وضع خانم شروانه هم در مایه های خانم استاد مینروا مک گونگال ( همان گربه هری پاتر) یعنی بسیار مرتب و تر و تمیز، خشک و جدی. با عینک! محل ویژه یک طرف سالن است و سکوی تماشاچیان روبروی آن و در طرف دیگر. وسط این دو تا هم پشت یک تریبون فرخ روز (خورشید شاه قلابی) ایستاده است و روبرویش هم خانم شروانه پشت یک میز نشسته است و کنارش، مه پری طلسم شده!

شروانه از جای خودش بلند می شود و به طرف فرخ روز چند قدم بر می دارد. در دستش یک کتاب کهنه قطور است که دارد ورقش می زند. کتاب را می بندد و به سمت پادشاه بر می گردد و با خم کردن سر، ادای احترام می کند. سپس رو به سمت تماشاچیان، راجع به موقعیت کنونی، توضیحاتی مبسوط ارائه می نماید – که به علت ذیق وقت و تکراری بودن از خیرش می گذریم - و دست آخر رو به سوی خورشیدشاه (قلابی) با صدایی رسا، سوال خود را مطرح می کند که:

اکنون بگو که سرو سخنگو کیست و نشان وی چیست؟

فرخ روز هم که تا حالا یک سرو سخن گوی زنده، نه از نزدیک و نه توی تلویزیون ندیده و روحش هم از این گونه مسائل خبر ندارد. اول سعی می کند که با ایجاد بلوا و آشوب اغتشاش، اذهان عمومی را از اصل مساله منحرف کرده، قضیه را بپیچاند که:

نه این که مساله نیست! حیله است! نیرنگ است! فریب است!

اما هوشیاری شروانه، چشم فتنه را کور کرده، ضمنا آن را در نطفه خفه می کند که:

خودت را لوس نکن! اگر بلدی، جواب بده! اگر هم بلد نیستی، بگو نمی دانم! چرا صورت مساله را می خواهی پاک کنی؟

در نتیجه فرخ روز قصه ما که خب، نمی دانست. تقاضای سه روز مهلت جهت تحقیق و تفحص بیشتر، می کند که آن هم مورد موافقت قرار نمی گیرد. در نتیجه، خانم شروانه یک طلسم می خواند به جون فرخ روز، که دست و پای بچه بنده خدا، قفل می شود. آن وقت کنترل عضلاتش را در دست گرفته و مجبورش می کند که پشت سرش راه بیفتد. البته خانم شروانه چون جادوگر باکلاسی بود، مثل گندالف، همه این کارها را با عصا می کند، نه مثل پری مو آبی پینوکیو، با چوبدستی!

دست آخر هم، به این ترتیب از سالن اجتماعات خارج می شوند: جلوی همه خانم شروانه و شانه به شانه اش خانممه پری، پشت سر این دو تا هم، فرخ روز و آخر از همه، شش تا خانم یونیفرم پوش به ستون دو. در ضمن در تمام این مدت هم، انگار همه یخ زده باشند. هیچ کس از جایش تکان نمی خورد و همه صم بکم نشسته بودند و تو بگو، صدا از دیوار در آمد از ملت در نیامد. اما به محض خروج شروانه خانم اینا، آه از نهاد همه بلند می شود و غریو و غوغا از خلایق بر می آید.

سکانس آخر این قسمت هم موزیکال است. اما با یک آهنگ غم انگیز. بیرون باران می بارد. خورشید شاه (که همه فکر می کنند فرخ روز است) یک گوشه ای در تالار نشسته و زانوی غم بغل گرفته و در فکر نابرادریش است. برای همین هم، موسیقی غم انگیز روی فیلم خاطرات کودکی خورشید شاه با نابرادریش (مدل فیلمهای قدیمی خانوادگی - رنگ پریده با لرزش دوربین – 8 میلیمتری اوایل فیلم رنگی) ادامه پیدا می کند. هندی بازی، نهایت جوادیسم!

سمک عیار - قسمت سیزدهم

2009-07-28T19:24:00.004+04:30

مرحله دوم: غلام حبشی!

زمان: شب – قبل از نیمه

مکان: استادیوم 12 هزار نفری شهر چین – سرپوشیده

مسابقه ای که می خواهم، برایتان گزارش کنم. بین خورشید شاه فرزند مرزبان شاه، فرمانروای سرزمین خودشان، در سمت چپ تصویر و با دوبنده آبی و غلام حبشی در سمت راست تصویر با دوبنده قرمز. این مسابقه در وزن آزاد برگزار می شود و در نتیجه هیکل دو حریف هیچ تناسبی با هم ندارد. آقای خورشید شاه یک شاهزاده قد بلند، خوش قیافه، سفید، خوش تیپ با هیکل ورزشکاری با حداکثر وزنی کمتر از 80 کیلوگرم ولی آقای غلام حبشی یک غول بی شاخ و دمی تشریف دارند آن سرشان ناپیدا! قدشان که تقریبا دو برابر حریفشان است و اگر کمتر از 220 کیلوگرم وزن داشته باشند من اسمم را عوض می کنم. وقتی ایشان تکان می خورند، کل تشک که سهل است کل ورزشگاه تکان تکان می خورد.

حالا دوربین را داریم که می رود روی صورت تماشاچی ها (که بعضی هایشان از بس بی ادبند معلوم نیست این چه لباسهایی است که پوشیده اند؟) و غیر از آنها افراد مهم حاضر در سالن را می بینیم که تقریبا مانند مسابقه قبل حس گرفته اند و تفاوت خاصی در ایشان مشاهده نمی شود.

بر می گردیم به بازی! چه می کند این غلام حبشی؟ انگار که در تدارک یک حمله به سمت خورشید شاه باشد که هست و دارد همین طور به سمت او هجوم می آورد. طوری که کل تصویر از محل برخورد پاهای ایشان به زمین دچار انحنای فضا زمان شده است و اطرافشان هم به علت سرعت زیاد تبدیل به خط سرعت شده است. خورشید شاه هم در اقدام مقابل به روی هوا بلند می شود و یک چند ده متری، اوج می گیرد و از آن جا با سرعت نور به سمت حریف شیرجه می رود. از این جا به بعد دو طرف حسابی به هم حال می دهند و هی تو سر و کول یکدیگر می کوبند و همین طور مشت و لگد است که حواله سر و بدن همدیگر می کنند و البته در جای خود بالا و پایین هم می پرند و هل هم می دهند و حریفشان را پرتاب هم می کنند و چیزهای مختلفی رویشان آوار هم می شود و دوربین هم پشت سر هم نماهای موازی، نیم رخ، روبرو، از بالا، از پایین، لانگ شات، کلوز آپ، های انگل، لو انگل، از لای پای این تو صورت آن، از پشت گوش این یکی به سمت شکم آن یکی و غیره می گیرد. تا حسابی حس هیجان و اکشن فوق العاده مبارزه به تماشاچی منتقل شود. حالا اگر شما هم می خواهید این حس به شما هم منتقل شود به Street Fighters مراجعه کنید و در نظر بگیرید آن پسر با لباس سفید، خورشید شاه است و آن سیاه گندهه که عوض مو یه چیزی شبیه به هلال نصفه دارد که وسطش هم یک سوراخ است، غلام حبشی.

در پایان غلام حبشی را داریم که حسابی خورشید شاه را خرد و خاکشیر کرده است و حالا هم رویش نشسته و دارد با آن هیکل 220 کیلویی اش خورشید شاه نازنین ما را له و لورده می کند. اما ناغافل خورشید شاه بلند می شود و طرف را هم از رویش پرتاب می کند آن ور و تا حریف بیاید به سمت خورشید شاه تا به خیال خودش حسابش را کف دستش بگذارد، خورشید شاه که پشتش به طرف است، بر می گردد و انرژی را که پشتش یواشکی ساخته بوده است، را به سمتش ول می دهد و انرژی در اثر برخورد با آقای غلام حبشی، طوری منفجر می شود که نصف استادیوم می رود رو هوا! و یک چاله اندازه چاله سقوط یک شاب سنگ وسط تشک درست می شود و غلام حبشی که وسط آن چاله، آن پایین، روی زانوهایش افتاده است، چند تا تلو تلو می خورد و ... گورمبی می افتد زمین.

البته شما همینطور که دارید Street fighters نگاه می کنید، چند تا خانم، به سبک کشتی کج هم بهش اضافه کنید تا به حس این مسابقه نزدیکتر شوید. البته این خانمها هم بازی دارند. مثلا تشویق می کنند. احساسات لازم را به تماشاچی منتقل می کنند. بعضا در مسابقه در گیر می شوند و غیره.

آخر مسابقه هم، بعد از آن گرومپ، خورشید شاه، در حالی که یک حوله روی دوشش انداخته اند و آن خانمها هم دور و برش را گرفته اند و دارند حسابی تشویقش می کنند و دوربینهای تلویزیونی هم دنبالشان راه افتاده اند و مربیش هم دارد بهش تبریک می گوید، بر می گردد و یک نگاهی به سمت تماشاچیان و سکو می اندازد. آنجا همه کمتر و بیشتر، دارند ابراز خوشحالی می کنند، غیر از مه پری که گویا طلسم شده باشد و نگاهش یخ زده است و البته شروانه. نگاهش به شروانه که می رسد، اخم آلود می شود. اما نگاه شروانه، شرور و مطمئن است.

سمک عیار - قسمت دوازدهم

2009-06-02T00:03:00.002+04:30

مرحله نخست: اسب توسن!

زمان: روز- قبل از ظهر

مکان: استادیوم 40 هزار نفری شهر چین – روباز

فغفور شاه با مهران وزیر و فرخ روز در جایگاه نشسته اند و گارد ویژه تشریفات از هر دو طرف، در اطرافشان سر جای خودشان مستقرند. دقت کنید که این سر جای خود بودن آن موقع خیلی مهم بوده است. چون آن وقتها خیلی به این جور چیزها اهمیت می دادند. به خصوص وقتی مراسم مثل این بار دیپلماتیک هم باشد و جناب شاه، مهمان شاهزاده هم داشته باشد. آن وقت این خطر که پس فردا هر کسی یک حرفی در بیاورد و یک ایرادی بگیرد، به خصوص چون مراسم به شکل زنده پخش می شده، چندین برابر بیشتر می شده است. به هر حال بقیه مردم هم دور تا دور استادیوم سر جایشان، نشسته اند.

خورشید شاه آن پایین وسط زمین تک و تنها ایستاده است. لباس سبک ورزشی پوشیده و عزم راسخ، همین جوری دارد، ازش فوران می کند.

راستی یک چیزی تا یادم نرفته است. الان این دو تا داداش سر جای خودشان هستند و تقلبی در کار نیست. چرایش را هم اگر صبر کنید، بعد از این، خدمتتان عارض خواهم شد.

برگردیم به زمین بازی. روبروی خورشید شاه و آن طرف زمین یک جایگاهی هست از چوب که درستش کرده اند برای توسن. توسن دارد خودش را به شدت به در و دیوار جایگاه می کوبد، چون اصالتا اسب آزاده ای است و به هیچ شکل از بودن در قفس راضی نیست. نگهبان مخصوص، در قفس را که فقط جلوی پاهای اسب را گرفته است، باز می کند و توسن به سرعت خود را از آن جا به بیرون پرتاب می کند، جوری که نگهبان تعادل خودش را از دست می دهد و از عقب روی زمین می افتد. توسن که هنوز خیلی دور نشده، متوجه اش شده، به سرعت به طرفش هجوم می آورد تا ازش انتقام بگیرد. مرد وحشت زده و سراسیمه خودش را به حصار اطراف زمین می رساند و به کمک یکی، دو نفر از همکارانش، به موقع خود را نجات می دهد.

اسب بر می گشته، متوجه خورشید شاه می شود. خورشید شاه هم به طرف اسب می رود. اسب پا بر زمین می کوبد و منتظر رسیدن رقیب می ماند. اما تا خورشید شاه سر می رسد، بر روی دو پای خود بلند شده، تعادل خورشیدشاه را به هم می زند. خورشید شاه به زمین می افتد و اسب سعی می کند با دستانش، صورت او را له کند. خورشید شاه غلتی زده، می ایستد. اما اسب دست بردار نیست و پشت سر هم جفتک پرت می کند. خورشید شاه با چابکی و به هر زحمتی که شده، خود را نجات می دهد و در یک زمان مناسب، هر دو گوش اسب را می گیرد و سر اسب را پایین می کشد. اسب دست از جوش و خروش بر می دارد و این، فرصت لازم به خورشید شاه را می دهد تا با یک خیز بلند سوارش شود. اسب به شدت عصبانی شده، روی پاهای عقبش بلند می شود، اما خورشید شاه ول کن معامله نیست و به این راحتی ها پایین نخواهد آمد. اسب باز هم شروع به جفتک پرت کردن می کند. اما خورشید شاه هر طور شده خود را آن بالا نگاه می دارد. اسب با سرعت تمام چهار نعل می تازد و سعی می کند، با حرکات تند، شر مزاحم را از سر خود کم کند، اما با این که چند بار تا مرز پیروزی هم پیش می رود، باز هم موفق نیست. کم کم اسب خسته می شود. خورشیدشاه پیروزمندانه و شق و رق جای خود را بر روی اسب محکم می کند و با چند بار دور زدن نمایشی اطراف زمین، در حالی تمام حواسش به جایگاه است، تشویق شدیدالحن تماشاچیان را جلب و جذب، می کند. فرخ روز سر از پا نمی شناسد. فغفورشاه خوشحال است، اما مهران وزیر در فکر. شروانه جادوگر با بی تفاوتی دستی تکان می دهد. لالاصالح ندیم، لبخند بر لب دارد. اما نگاه سرد و یخ زده شاهدخت مه پری، هیچ فرقی نکرده است.

خورشیدشاه با چند حرکت نمایشی (اسب سواری بدون دست، اسب سواری ایستاده، بالا و پایین پریدن بر روی اسب، اسب سواری سر و ته (افقی و عمودی)، تک چرخ زدن با اسب، پرش با اسب از روی موانع مختلف، بندبازی با اسب، پریدن از داخل حلقه آتش، سواری در حالیکه بر روی هر دستش یک خانم ایستاده، تشکیل هرم انسانی بر روی اسب و غیره) مرحله اول را به خوبی و خوشی تمام می کند. در ضمن این قسمت آخر موزیکال است و ترانه ای هم دارد و حرکات موزون هم دارد و در آن بقیه شخصیتها، از جمله جمعیت عظیم دربار و کنیزان و غلامان سیاه و سفید و تماشاچیان به غیر از شخصیتهای اصلی، هم بازی دارند.

سمک عیار - قسمت یازدهم

2009-06-01T19:44:00.002+04:30

اردوگاه خورشیدشاه اینها:

هیات استقبال به ریاست مهران وزیر با رعایت تمام تشریقات لازم، آمده است و دارند حسابی تعارفات دیپلماتیک رد و بدل می کنند و دو طرف سعی دارند تا حد امکان در این جور قرتی بازی های بیخود کم نیاورند.

بین اردوگاه تا کاخ:

بالاخره خورشید شاه اینها را از میان کلی خدم و حشم و حاجب و غلام و کنیز و از این جور چیزها، دالان دالان و سرا سرا رد می کنند و می آورند به تالار بار عام کاخ، خدمت فغفور شاه!

کاخ ففغفورشاه اینها:

که ایشان هم به نوبه خود وسط یک عالم طلا و نقره و ساج و عاج و تاج و اینها همین جور نشسته اند و در برابرشان هم مقادیر متنابهی مجددا غلام و کنیز و غیره (چپ و راست، هر طرف دو صف) و غیر از آنها چاووشی و مقرعه زن و فلان، ایستاده! و همه اینها غیر از اهالی دربار و وزرا و وکلا و سرهنگان و ارتشتاران و سران کشوری و لشکری و غیره هستند، که به شکل مرتب و منظم سر جای خودشان بعضا ایستاده و بعضا نشسته اند و کلا تا چشم کار می کند آدم است که هست.

صندلی مناسب به خورشید شاه (قلابی، فرخ روز واقعی) تعارف می کنند و ایشان می نشینند و خدم و حشم دو طرف سرجاهای خودشان مستقر می شوند و چایی و شیرینی و نوشیدنی می آورند و یک کم احوالپرسی می کنند و از احوالات همدیگر و اوضاع زمانه و شرایط جوی و مناسبات اقتصادی و تحولات سیاسی و اینها درست و حسابی جویا می شوند تا کاملا مطمئن شوند که به اندازه کافی وقت تلف کرده اند و اگر الان بالاخره بروند سراغ اصل مطلب، به کسی بر نمی خورد.

رفتن به سراغ اصل مطلب:

خورشیدشاه (قلابی): غرض از مزاحمت!

فغفورشاه: چه مزاحمتی؟ شما مراحمید!

- خواهش می کنم، شما لطف دارید. بنده نوازی می فرمایید.

- نه! نفرمایید. شما سرورید. شما بر روی چشمان ما جا دارید!

- شما بزرگوارید!

- شما آقایید!

- شما عزیزید!

- ما کوچک شما هم هستیم!

- شما بزرگ مایید!

( در این جا ششصد خط بعدی به منظور جلوگیری از اطاله کلام، سانسور می شود!)

بالاخره:

خورشیدشاه (قلابی): با اجازه! من بروم سراغ اصل مطلب!

فغفورشاه: بفرمایید.

- غرض از مزاحمت خواستگاری دخترتان و طلب دامادی بود. که البته قبلا هم ذکر شد.

فغفور شاه سرش را پایین می اندازد و انگار داشته باشد فکر کند، یک مدت طولانی را در بین سکوت سنگین حاضرین در جلسه به همین منوال طی می کند تا همه مطمئن شوند که حسابی فکر کرده است و ندارد حرف بی پایه و اساس می زند. بعد سرش را بالا می آورد و به همین شکل کجکی نگاه خورشید شاه قلابی ما می کند و دست آخر به سخن در می آید که :

ای جوان خوش تیپ و ای شاهزاده باکلاس! کیست آن که دامادی مثل تویی را نخواهد؟ که تو خیلی باحالی و خیلی جوانمردی و خیلی خوش اخلاقی و کلا. بدان و آگاه باش که ما که فغفور شاهیم، اگر به جای این یک دختر، صد هزار تا هم از ایشان داشتیم، همه شان را می دادیم به تو یک نفری! ( البته در صورت تمایل تک تکشان دیگر!) اما چه کنیم؟ که وضعیت ما همان طوری است که حتما خودت هم می دانی. و با این وضعیت اگر پسر خوبی باشی و سر عقل بیایی و این خیال را از سرت بیرون کنی و این ها، به نفع خودت است. و این حرف را من برای این نمی زنم که خدای ناکرده، خدای ناکرده، فکر کنی ازت بدم آمده است یا مثلا نظرم با خواستگاری دیگری است یا غیره. به خدای احد و واحد، اینها را دارم به تو می گویم چون دوستت دارم. چون برایم عزیزی و غیره! و اینهایی را که دارم به تو می گویم به هیچ کدام از خواستگارهای قبلی نگفتم. و پیشنهاد من به تو این است که صبر کنی تا این خانم جادوگر دایه دختر بنده به خوبی و خوشی سرش را بگذارد زمین و بمیرد تا ما هم سر صبر راجع بهش صحبت کنیم.

خورشید شاه (قلابی): آری! ماجرای خانم جادوگر و مراحل ابداعی ایشان و آن 21 شاهزاده قبلی را شنیده ام و خبر دارم. و می دانم که شما خیر من را می خواهید. اما برای من افت دارد که صبر کنم تا این خانم جادوگر بمیرد. به هر حال!

حالا هی می خواهد فغفور شاه بگوید، هی فرخ روز (همان خورشید شاه قلابی) جواب بدهد. نهایتا فغفور شاه که می بیند پسره سرش باد دارد و کوتاه بیا نیست. از این طرف لالاصالح را می فرستد پیش دخترش که بیاوردش و از آن طرف دستور می دهد که ملت بارگاه را خالی کنند و بروند رد کارشان.

این لالاصالح که می شود ندیم شاهزاده خانم، آدم بسیار مهمی است و از الان به بعد دیگر در داستان می ماند. حواستان بهش باشد.

به هر حال جانم که شما باشید، بگویم برایتان که لالا صالح می رود پیش شاهزاده خانم و خانم جادوگر، که نوبت شماست! بفرمایید. خانم جادوگر هم که از قبل شاهزاده خانم را درست و حسابی آماده کرد بود. دست دختره را می گیرد و می آورد به تالار که دیگر کسی داخلش نبود جز فغفور شاه و مهران وزیر و فرخ روز و خورشید شاه. و الان تازه ما می توانیم عظمتش را ببینیم.

دوربین می رود رو به سمت ورودی که دارد نور تندی از آن به سمت داخل می تابد. از میان نور، به تدریج هیکل سایه نمای شاهزاده خانم بیرون می زند. تصویر هنوز نا واضح و ضد نور است. فقط تصویر محوی از شاهزاده خانم داریم که لباس بلند ادامه داری، پوشیده است. بعد دوربین نمای بسته ای از نیمرخ پاهای شاهزاده نشان می دهد که فقط کفشهای پاشنه بلندش در آن جا شده است و بعد همین طور یواش یواش دوربین بالاتر می رود و به تدریج نمای آن هم بازتر می شود و یک جورهایی هم دور شاهزاده می چرخد تا وقتی که رسید روبرویش، تمام قد شاهزاده خانم را بینیم. در تمام این لحظات، شاهزاده خانم ما دارد به آرامی راه می رود و دو طرفش لالاصالح و شروانه (خانم جادوگر) و پشت سرشان دو کنیز که ادامه لباس شاهزاده را گرفته اند و پس پشت آنها هم چهار تا کنیز اضافه هم هستند. (سر جمع 9 نفر). البته ما زیاد به آنها کار نداریم. دوربین ما همینطور که دارد تمام قد شاهزاده خانم را از روبرو می گیرد به آرامی روی سر و سینه اش زوم می کند. نگاه شاهزاده خانم سرد و یخ کرده است و احساسی در صورتش که قاعدتا باید خیلی زیبا هم باشد، دیده نمی شود. انگار حسابی زیر نفوذ یک نیروی جادویی و مسخ کننده باشد. بعد از زوم، دوربین با چند کات، اول صورت خورشید شاه واقعی ( که دارد با چشمهایش شاهزاده را می خورد)، دوم خورشید شاه قلابی (که سرش را مودبانه پایین انداخته است)، سوم مهران وزیر ( که نگاهش بیشتر متوجه کمی سمت راست کادر – شروانه – است و کمی هم زیرکانه) و آخر از همه فغفور شاه (که بیشتر از همه در فکر است و نگران) را نشان می دهد. دست آخر هم بر می گردد به همان نمای باز در از روبرو که الان همه دیگر داخلش جا شده اند و ضد نور هم نیستند و صورتشان هم پیداست. غیر از آن کنیزهای آخری که مهم هم نیستند.

روبروی فغفور شاه که می رسند در برابر شاه تعظیم می کنند. کنیزها و لالا صالح درست و حسابی. شاهزاده خانم کمتر. شروانه فقط سر تکان می دهد. بعد دستش را بالا می برد و با این اشاره آن 6 کنیز دوباره تعظیم می کنند و بعد عقب عقبی خارج می شوند. آن وقت سرش را به سمت مهمانان بر می گرداند که: «داماد کدامست؟»

فرخ روز: منم!

شروانه: مراحل را می دانی؟

فرخ روز: آری! « اگر ندانسته بودمی، به خدمت نیامدی!»

سمک عیار - قسمت دهم

2009-05-30T00:28:00.005+04:30

عزیزان من که شما باشید رسیدیم به آن جایی که فرخ روز و خورشید شاه با هم قرار و مدار گذاشتند که جایشان را با هم عوض کنند که در همان لحظه، صدای تق تق در چادر آمد. در نتیجه فرخ روز که حالا شده خورشید شاه و شاهزاده، فوری می رود بالای تخت، می نشیند و خورشید شاه که الان شده فرخ روز، می رود پایین تخت، می ایستد.

خورشید شاه (قلابی): بیا تو!

مصقول حاجب ( همان حاجب کاردان زرین کلاه فرزین عمود قسمت قبل است!): سلام!

- زبان برگشای و بگو چی کار داری؟

- ای جوان خوش تیپ، خوش قیافه و بامرام! سلام. خیلی باحالی!

- خب؟

- فغفور شاه، شاه چین، می فرمایند که چه شده است که سعادت دیدار شما نصیب ما شده است!

- ای خانم/آقای حاجب! (به نظر شما «مصقول» اسم زن است یا مرد؟) سلام من را به فغفور شاه برسان و به ایشان بغرما که بنده، خورشید شاه پسر مرزبان شاه، پادشاه جهان، هستم و آمده ام به خواستگاری دختر ایشان، که دانسته ایم، دختر بسیار بسیار خوب و با جمالات و کمالات بسیار فراوانی، تشریف دارند. هیچ کار دیگری نداریم جز طلب دامادی ایشان. اگر می فرمایند بیایم و گرنه ما را به خیر و شما را به سلامت. زیاده عرضی نیست.

مصقول حاجب بعد از این، یک تعظیم بلند بالایی می کند و همین جوری عقبی عقبی از چادر خارج می شود و سوار اسب می شود و اسب را هی می کند و اسب راه می افتد و اسب شتاب می گیرد و به دروازه شهر چین می رسد و دروازه بان شهر چین دروازه را برایش باز می کند و از دروازه رد می شود و خیابانهای شهر را یکی بعد از دیگری رد می کند و در این حین فرصت کافی به ما می دهد تا با شهر، معماری، فرهنگ، اقتصاد، مردم و طبقات اقتصادی و اجتماعی آن آشنا شده، درکی کلی از آنها به دست آوریم. بعدش هم بالاخره می رسد به دروازه های کاخ و از آن رد می شود و از اسب پیاده شده، حیاطها را یکی بعد از دیگری طی می کند تا به ارگ اصلی و تالار مرکزی قصر برسد و چیزی در مایه های همان آشنایی های قبلی و این بار راجع به نظام حکومتی شهر، به ما بدهد، تا ما حسابی آشنا شویم. بعد، یک راست می رود سراغ فغفور شاه که وزیرش هم کنارش ایستاده و خودش نشسته است. طبق عرف این گونه مواقع تعظیم می کند و مودبانه منتظر می ماند تا فغفور سوال بپرسد.

فغفور: خب؟

مصقول: شاهزاده است. حضرت اجل! پسر مرزبان شاه اینها! آمده خواستگاری! قربانتان بروم!

فغفور(عصبانی): کوفت!

فغفور (رو به وزیر- یعنی همان جناب مهران): دهه! مرض بگیرند این خواستگارها! حالا باید چه غلطی بکنیم؟ مهران!

مهران: در چه مورد؟

فغفور(سر تکان می دهد): تو که از این شاهزاده های احمق که انگار هیچ کار و زندگی ندارند و اگر نیایند این جا خواستگاری، روزشان شب نمی شود، هم احمق تری! حالا، اگر ما اصلا نخواهیم دخترمان را شوهر بدهیم، باید چه کسی را ببینیم؟ « کاشکی ما را این دختر نبودی تا مرا این همه رنج پیش نیامدی!»

مهران وزیر: نفرمایید، سرورم! دختر به این خوبی!

فغفور: چه خوبی؟ تو هم حرفهایی می زنی، ها! آخر این دختر غیر از دردسر برای ما چه داشته است؟

مهران وزیر: شما هم این قدر خودتان را اذیت نکنید. همه پادشاهها دختر داشته اند و همه آن دخترها خواستگار و همه آن خواستگارها هم یا شاه بودند و یا شاهزاده و یا غلط کردند! همه هم با هم وصلت کردند و همه هم، کمتر یا بیشتر، دردسر داشته اند!

فغفور: تو این دردسر کوفتی ما را با آنها مقایسه می کنی؟

مهران وزیر: خودتان هم می دانید که باعث و بانی این دردسر دختر مظلومتان نیست و نبوده. همه این آتشها از گور آن زنیکه، دایه جادو بلند می شود. به هر حال کاریش که نمی شود کرد. من می گویم، بگویید که بیایند. با همه مردم که نمی شود، دعوا کرد!

فغفور: باشد. بیایند تا ببینیم این جوان بخت برگشته کیست؟

مهران با اشاره سر به مصقول راهیش می کند.

فغفور: تو هم برو مقدمات کار را طبق روال فراهم کن! بعدش هم می روی هیات استقبال را با خودت بر می داری می بری تا اردوگاه پسره. خیلی مودب و موقر برش می داری می آوریش اینجا. جوری که بعدش هر جا رفتند تعریف کنندها! پله ها را هم خودت تا آخر می روی پایین!

مهران: چشم! (دستان را بر روی چشم گذاشته و سرش را خم می کند و عقبی عقبی از تالار خارج می شود.)

سمک عیار - قسمت نهم

2009-02-20T23:36:00.003+03:30

به هر حال بعد از آن ماجرا، تمرتاش می شود ندیم خاص خورشید شاه و بعد از آن هم آرام و بی سر و صدا از داستان خارج می شود، طوری که هیچ کس خبردار نمی شود. و کاروان هزار نفری مسافران ما هم، از بیابان خارج می شوند و می رسند به شهر «طورزمین» که اسم این شهر هم، مانند اسامی ای، هم چون مرتاش، الیار، الیاس، سمارق شاه، شروان وزیر و کلی اسم دیگر، اصلا مهم نیست و دیگر هم شنیده نخواهد شد و در امتحان هم نخواهد آمد، مگر این که طراح سوال آدم مشکل داری باشد یا بخواهد که اذیت کند!

به هر حال از طورزمین که رد می شوند و سه روز دیگر هم بعد از آن، طی طریق می کنند، می بینند که بعله! کم دارند به آخرهای مسافرت خود، نزدیک می شوند و یواش یواش، دارد برج و باروهای شهر چین (با شهر پکن یا کشور چین، اشتباه نشود ها!) پیدا می شود! پس همان جا مستقر شده،کامیونها را، پارک و چادرها را، علم می کنند!

خبر این اتراق خیلی تند و سریع می رسد به فغفور شاه چین. و ایشان هم، طبق عادت معهود تمامی این طور پادشاهان مستبدد و دیکتاتور که بدون نظر مشاوران ارشد خودشان آب هم نمی خوردند، اول از همه وزیر اعظم خود، مهران وزیر را خبر می کند. از آنجایی که این مهران وزیر برعکس آن قبلی ها که اصلا مهم نبودند، بسیار مهم است و یکی از شخصیتهای اصلی داستان از این به بعد خواهد بود، من هم می آیم، یک کم راجع به خصوصیات ظاهری و باطنیش اطلاعات می دهم که بعدا که این اطلاعات به دردتان خورد، ما را دعا کنید و قدر ما را بدانید.

خصوصیات ظاهری: بلند قد، لاغر اندام اما چهارشانه، صورت باریک و کشیده، چشمان تیز و براق، نگاه نافذ، سیبیل دو تکه و کم پشت، ریش نوک تیز، لب باریک، بینی سر پایین، عصای بلند و خوش تراش (بلندتر از قد خودش)، شنل بلند و لباسهای فاخر و مرتب با تم کلی به رنگ کبود به همراه خطوط طلایی، دستان لاغر و استخوانی با انگشتهای بلند، یک انگشتر در دست چپ با نگین بزرگ زمرد و دو انگشتر فیروزه و عقیق سلیمانی و کوچکتر در دست چپ. بیش از 60 سال سن دارد. فرتوت نیست

خصوصیات باطنی: با وقار، کاردان و جهان دیده، خشن و عبوس، اصلا مهربان نیست اما بسیار بزرگ منش و کمی هم ترسناک است. سخت و غیر قابل نفوذ. می تواند مثبت یا منفی باشد

حالا هم به دلیل جو زدگی می آیم و خصوصیات باقی شخصیتهای مهم داستان را هم ردیف می کنم:

- فغفور شاه چین:

خصوصیات ظاهری: بلند قد اما کوتاهتر از مهران وزیر، شانه های عریض و تقریبا تپل، اما نه خیلی چاق و البته با شکم برآمده، تقریبا خوش هیکل، صورت مربعی با سبیل پر پشت و بدون ریش، بینی پهن و لب کلفت، بدون عصا، کم سن و سالتر از مهران وزیر، دستان بزرگ و گوشتالود، شنل بلند و لباسها با تم کلی به رنگ سفید شیری به همراه خطوط طلایی و تزیینات سرخ، تاج طلایی و سرخ. انگشتر الماس و یاقوت.

- خصوصیات باطنی: ضعیفتر و انعطاف پذیرتر از مهران وزیر، اما به هر حال پادشاه است. کمی نرم و مهربان. تاثیر پذیر.

- خورشید شاه:

خصوصیات ظاهری: شاهزاده نقش مثبت سوار بر اسب بالدار، قد بلند، چهار شانه، نه خیلی دراز و نه کوتاه، نه چاق و نه لاغر، کلا هیکل مانکنی. لباس مدل پرنسی با تم کلی سرخ. بدون هیچ گونه مشخصه خاص!

خصوصیات باطنی: با اراده و پشت کار، نه چندان زیرک، شجاع، مغرور و لج باز، در عین حال سریع تحت تاثیر قرار می گیرد.

- فرخ روز:

خصوصیات ظاهری: بسیار شبیه به خورشید شاه اما کمی کوتاه تر و کمی پرتر. لباس مدل شازده ای ( یک مرحله از مدل پرنسی بی کلاس تر است!) با تم کلی ارغوانی

خصوصیات باطنی: مهربان و دوست داشتنی تر از برادرش است و کمتر از او لجباز، اما به همان اندازه شجاع و مغرور است!

خب، برگردیم سر وقت داستان. جانم که شما باشید، داستان رسید به آن جا که خورشید شاه این ها رسیدند به شهر چین و بیرون از شهر اتراق کردند. از آن طرف هم، خبر این اتراق، رسید به فغفور و او هم مهران وزیر را خبر کرد تا کسی را بفرستد و سر و گوشی به آب بدهد و اوضاع و احوال را بسنجد که اینها کیستند و چه کار دارند و دوست هستند یا دشمن و از این جور حرفها؟ و مهران وزیر هم بی فوت وقت، حاجب کاردان زرین کلاه فرزین عمود را به این ماموریت می فرستد. حالا این شخص (آقا یا خانمش را نگفته، پس هر دو می تواند باشد) همه این ها اسمش بوده و از بچگی همین جوری صدایش می کرده اند یا نه؟ را من خبر ندارم، شاید هم بهش می گفتند « حکزکفع»؟ یا حالا هر چی! وقتی فرامرز خان ما، آن هم در قرن حدودهای هشتم هجری می نویسد: « حاجب کاردان زرین کلاه فرزین عمود»، خب ما هم به اش می گوییم: «حاجی کاردان زرین کلاه فرزین عمود»، به قبل و بعدش هم کار نداریم!

فغفور و مهران و حاجب را همین جا داشته باشید، تا برویم سراغ خورشید شاه این ها و ببینیم، آن طرف چه خبر است؟ (تازه این اولش است، حالا آن قدر از این کاتها داشته باشیم، که چی؟) بعله، بگویم خدمت عزیزان خودم که شما باشید، همین که کاروان مسافرتی ما درست و حسابی جا به جا می شوند و مستقر، فرخ روز، می آید پیش برادر که:

«جان برادر می خواهم یک چیزی به تو بگویم و یک خواهشی ازت بکنم، لطفا نه توی کار نیاور؟»

خورشید شاه هم جواب می دهم: « ای بزرگوار! تو برادر بزرگتر من هستی و من هیچ وقت جز به گفتار تو عمل نکنم! بگو که سرتاپا گوش تشریف دارم!»

- باشه! ولی قول بده که قبول کنی و «نه» نگی! قبول؟

- قول!

- ببین! من می گویم بیا یک کاری بکنیم! چون ما خیلی شبیه به هم هستیم و تازه این فغفور این ها هم که تا حالا ما را ندیده اند که شبیه بودن و نبودن ما برایشان فرقی بکند، پس من می گویم، بیا تا جای خودمان را عوض بکنیم و عوض تو، من بروم سراغ معماهای دایه جادو تا حداقل اگر خدای ناکرده خدای ناکرده یک بلایی سر من آمد، باز هم تو باشی که بتوانی بعدش، کاری از پیش ببری!

- ای جان برادر! عاشق من هستم و این معماها بر من واجب است! بگذار تا خودم این کارها را بکنم!

- مگر قول ندادی که «نه» توی کار نیاوری؟

و خورشید شاه هم که می بیند که قول داده، ناچار قبول می کند و دو تا برادر لباسهایشان را با هم عوض می کنند.

در همین لحظه، خبر می آورند که حاجب کاردان زرین کلاه فرزین عمود بر در چادر منتظر است! و در نتیجه دو طرف داستان به هم وصل می شود.

سمک عیار - قسمت هشتم

2009-02-19T17:08:00.001+03:30

اما تمرتاش داستان ما که سرش داخل حساب بود، دلش به حال این دو تا جوان بی گناه می سوزد و با خودش فکر می کند که این جور کارها، آن هم وسط داستان، آخر و عاقبت ندارد! پس تصمیم می گیرد که پیش خورشید شاه و برادرش فرخ روز، برود و تمام ماجرا را از سیر تا پیاز برایشان تعریف کند و پته آن دو تا نامرد را روی آب بریزد!

پس پیش خورشید شاه و برادرش می رود و تمام ماجرا را از سیر تا پیاز برایشان تعریف می کند و پته آن دو تا نامرد را روی آب می ریزد و به عنوان شاهد سم قاتلی را که از آن دو تا نامرد بی غیرت بی حمیت بی وطن بی جنم بی جربزه بی ... و در یک کلام بی همه چیز! ( اعصاب نمی گذارند برای آدم، دیگر!) گرفته بود، را نشان ایشان می دهد. خورشیدشاه که این ها را می شنود آه از نهادش بلند می شود که:

- ما را باش که چه خیالمان خوش است، که اوضاع رو به راه است و داریم برای خودمان با دل خوش و خیال آسوده و روح آرام و روان بی خیال، می رویم خواستگاری دختر فغفور شاه چین و اصلا هم خبر نداریم که اطرافمان چه خبر است؟ و دوست کیست؟ و دشمن کدام است؟ و چه کسی دلش به حال ما می سوزد؟ و چه کسی چشم دیدن ما را هم ندارد؟ و اگر این پسر بچه نبود، معلوم نبود که الان چه بر سر ما و برادرمان و پدرمان و کشورمان و دختر فغفور شاه چین و آن یک میلیارد جمعیت منتظر و چشم به راه می آمد؟ و ما الان کجا بودیم؟ و داشتیم ...

فرخ روز: آه، ای برادر! آخر تا چه میزان غر می زنید؟ خدا را شکر، که الان سالم هستیم!

( از آن جایی که به علت ذیق وقت و در جهت جلوگیری از اطاله مطلب، امکان نشر کامل گفتگوی طولانی، کش دار و حوصله سر بر این دو برادر عزیز و دوست داشتنی وجود ندارد، پس فقط ادامه مطالب را در این جا، تیتر وار، برای شما عزیزان دوست داشتنی مطرح می کنم :

1- خورشید شاه حسابی غر می زند!

2- خورشید شاه حسابی به تمرتاش حال می دهد! (نقدا)

3- خورشید شاه تصمیم می گیرد، در برنامه آب میوه نوشی آن شب، سم قاتل را در لیوان آن دو تا خائن به وطن خالی کند، تا حسابی حالشان گرفته می شود.

4- خورشید شاه تصمیم اخیرش را عملی می کند! )

خب! جانم برایتان از این بند چهارم بگوید، که چگونه؟:

نیمه شب- خارجی – اتراقگاه کاروان در یک فضای تقریبا سبز اما نه خیلی جنگلی

کامیونها به صورت مرتب ( چهارخانه) کنار هم پارک کرده اند و در فاصله بین هر دو تا کامیون یک چادر بزرگ علم شده است و چند نفر بیرون آن دور یک آتش جمع شده اند و چند نفر هم داخل چادر هستند و باقی هم همان نزدیکی ها. کامیونها به شکل موازی و عمود بر هم دورتادور یک فضای مربع شکل تقریبا وسیع قرار دارند. در وسط مربع، چادر فرماندهی و در اطرافش، چادر مقامات ارشد قرار دارد. مابین چادرها و روبروی چادر فرماندهی، مجلس آب میوه خوری، دور آتش و در فضای باز و خنک بیرون جریان دارد. نسیم ملایمی پرچم چادر فرماندهی را به اهتزار درآورده است. خورشید شاه و برادرش فرخ روز، بالای مجلس روی یک تخت سلطنتی مزین به لوازم لازم تخت سلطنتی با کلی متکای مطلا و از این جور چیزها نشسته اند و باقی دور تا دور، روی تختهای کوچکتر. خدمتکاران و نگهبانان و محافظین و ... هم باقی فضا را پر کرده اند و آب میوه پخش کن ها هم، همینطور. تمرتاش به عنوان رییس آبمیوه پخش کن ها، کنار تخت شاهزاده اینها به همراه یک سینی پر از آبمیوه ایستاده است. خورشید شاه، حواسش حسابی به الیار و الیان است و به نظرش می رسد که این دو تا زیادی متوجه تمرتاش باشند و انگار تمام مدت دارند با چشم و ابرو برای تمرتاش پیام می فرستند. اما برنامه ریزی کمی تغییر کرده بود و تمرتاش قرار بود دو لیوان آب میوه مسموم را در دور آخر به الیار و الیان بدهد و می دهد و بعد از آن هنوز دور به خورشید شاه نرسیده که جفتشان کله پا می شوند. در نتیجه شاهزاده تمام ماجرا را برای بقیه که حسابی متعجب شده اند، تعریف می کند و همگی به مدت بیش از 13 دقیقه برای تمرتاش دست می زنند و به هوش و ذکاوت و راستی و درستی و انسان دوستیش، آفرین گفته و همان جا نقدا به اش حال می دهند! و خورشید شاه هم در لحظه، تمام مال و اموال و مناصب و امتیازات الیار و الیان را دو دستی تقدیم می کند به تمرتاش!

تصمیم خورشیدشاه این شکلی عملی می شود، اما:

آیا واقعا دلایل کافی برای محکوم کردن - آن هم بدون محاکمه - الیار و الیان وجود داشت؟ مثلا اگر فرض کنیم تمرتاش همه این داستانها را از خودش درآورده باشد، تا مال و اموال و مناصب و امتیازات الیار و الیان را صاحب شود، کجای داستان غلط از آب در می آید! در واقع هر جور حساب کنیم غیر از اشاره ابروی الیار به تمرتاش، خورشید شاه هیچ دلیل دیگری برای اثبات ادعای تمرتاش ندارد، اما نمی شود این اشاره را جور دیگری تعبیر کرد؟ مثلا گفت چون خورشیدشاه در اثر تبلیغات مسموم، به این دو تا بندگان خدا، مشکوک بوده، این چنین تصوری برایش پیش آمده است و شاید ...

سمک عیار - قسمت هفتم

2009-02-06T10:57:00.003+03:30

حالا که قسمت بعدی را دیدید، پس بدانید و آگاه باشید که بالاخره خورشید شاه می تواند اجازه اش را از پدرش بگیرد.

البته نه به این راحتی ها! با یک دردسری که بیا و ببین! با کلی حرف و حدیث و بحث و گفتگو و مذاکره و مباحثه و مجادله و مرافعه و بالا و پایین. تازه اش آخر سر، نه که مرزبان شاه خان با حرفهای خورشید شاه جان راضی شود. نه! جانم که شما باشید، برایتان بگویم که تا وقتی که پای هامان وزیر وسط نیامد و هامان وزیر در درجه اول به عنوان فال بین و رمال و پیشگو و این ها، نگفت که بابا بی خیال! بلایی سر بچه ات نمی آید که هیچ، کارش هم درست می شود! و دختر خانم محترمه را هم به دست می آورد و در درجه بعدی، به عنوان مشاور و پیر و راهنما و این یکی ها، نصیحت نکرد که بگذار بچه ات سفر کند تا روی پای خودش باشد و بزرگ شود که بسیار سفر باید تا و غیره، شما بگویید مرزبان شاه یک قدم از مواضع خودش عقب نشینی کرد؟ نه جانم، نکرد که نکرد!

حالا هر چی که شد، دیگر تمام شد و رفت و بهتر است دیگر ما هم بیشتر از این دنباله حرف را نگیریم! برای ما که مهم این است که مرزبان شاه هر طور که شده، بالاخره اجازه رفتن خورشیدشاه را می دهد و این یعنی ادامه داستان! و حالا ادامه داستان:

خورشیدشاه در ادامه داستان، این بار سراغ مادر و خواهرش می رود. البته نه از جهت کسب مجوز، بلکه از جهت خداحافظی و البته گریه و زاری. راستی تا یادم نرفته، قرار می شود – البته با اصرار خود ایشان – که فرخ روز برادر ناتنی خورشید شاه هم، باهایش برود. در نتیجه، بر میزان ضجه و مورۀ قبل از سفر اضافه می گردد! حالا تو هی بگو پشت سر مسافر گریه شگون نداره! کو گوش شنوا؟

مرزبان شاه هم در همین حین و بین، یک گروه هزار نفری همراه با تجهیزات مسافرتی لازم و امکانات تکنولوژیک و مالی مناسب، به سرپرستی دو نفر از پهلوانان سپاه به نامهای الیار و الیان جفت و جور می کند و هیچ چیزی هم برای آسایش و رفاه پسر عزیر دردانه اش کم نمی گذارد! و موقع خداحافظی هم تا یک منزل گروه را همراهی می کند و پسرش را وصیت می کند و بعدش هم نصیحت و غیره با یک آهنگ غم انگیز در پس زمینه و این که به دل مادر خورشید شاه برات می شود که دیگر پسرهایش را نمی بیند و غروب خورشید و حرکت از روی لبه به شکل نیمرخ و سایه نما در غروب خورشید، با یک خورشید گنده که نصف بیشتر فریم را گرفته! چند تا صحنه از قدیمها و بازی کردن دو تا پسر بچه در دامان مادرشان و البته با حضور خواهرشان و حالا دوران نوجوانی و این که یک کم بزرگ تر شده اند و به هر حال نشان دادن صحنه های متفاوت حاکی از روابط فوق العاده گرم و صمیمی بین افراد خانواده و این که جدایی این ها چه قدر سخته و از این جور هندی بازیها تا دل تماشاگر بنده خدا تا انتها کباب شود! حالا اگر همه اینها را هم، یک آواز سوزناک همراهی کند، پر بدک نخواهد بود.

به هر حال و به هر منوال، کاروانیان ما رفتند و رفتند تا رسیدند به یک بیابان بر و برهوت! «جایگاه دیوان و غولان سهمناک!» که به قول راهنمایشان از این سر تا آن سرش، با وسیله، چهل روز راه بود و در تمام این راه، تو بگو یک چاه آب! یک درخت سبز یا یک حتی یک بوته گل! هیچ و هیچ! به هر حال بر و بچه های هزار نفری ما خودشان را آماده و مهیا و عزم خودشان را جزم می کنند و وارد بیابان برهوت می شوند و تا نصف راه، یعنی بیست روز اول را می گذرانند. در این جا اولین اتفاق داستان مسافرت خورشید شاه که نسبت به اتفاقات بعدی هیچ است، می افتد.

و آن اتفاق چیزی نبود جز حسد الیار و الیان که چرا ما وسط این بیابان برهوت، داریم به حرف این بچه گوش می کنیم. بیایم و طرف و برادرش را همین جا سر به نیست کنیم و خودمان بمانیم با این هزار نفر هم که همه افراد خود ما هستند و تمام مال و اموال موجود. به هر حال هیچی که نباشه مرزبانشاه ما آن قدری همراه ولیعهد خودش کرده بوده که دل و دست هر نااهلی را بلرزاند.

بله! این جوری می شود که الیار و الیان دو پهلوان سپاه، تصمیم می گیرند به دست غلام بچه ای به نام تمرتاش! ساقی مخصوص ولیعهد، کمر به قتل شاهزاده و برادرش ببندند. در نتیجه به تمرتاش سم قاتل به اندازه کافی می دهند که آن را بریزد در لیوان آب میوه شاهزاده اینها و حالی اش می کنند که اگر عاقل باشد و این کار را بکند، نه تنها جانش را نجات داده بلکه آن قدری گیرش خواهد آمد که تا آخر عمر دستش را جلوی هر مرد و نامردی دراز نکند و محتاج خلق خدا نشود!

اما آیا تمرتاش قاتل است! آیا دو جوان داستان ما به همین کشکی کشکی می میرند! و گرنه پس چی؟ آیا چگونه می شود که نمی میرند! آیا سم تقلبی از آب در می آید! آیا الیار و الیان در آخرین لحظه پشیمان می شوند؟ آیا لیوان آب میوه مسموم از دست تمرتاش لیز می خورد؟ آیا لیوانهای مسموم جابجا می شوند؟ آیا تمرتاش سم را گم می کند؟

سمک عیار - قسمت ششم

2009-01-10T01:02:00.007+03:30

اما پیرمرد قصه ما، که از اون پیرمردهای کم نیار بود، کم نمی آورد و بر سر ادعای خود کماکان می ایستد، تا بالاخره مامور رسیدگی به ماجرا، پیدایش می شود و دست پیرمرد ما را می گیرد و با خودش می آورد تا کاخ مرزبانشاه و می گذارد در دست مرزبان شاه. که « قربان خاک پایتان بشوم! بیایید و تحویل بگیرید که یافتمش و این همان پیرمردی است که رمز خواندن نقش را بلد است! یعنی خودش که این طور ادعا می کند و راست یا دروغش هم با خودش و تشخیصش هم با شما!» و خودش هم بر می گردد سر پستش.

مرزبان شاه که این ها را می شنود، بسیار خوشحال می شود و پیرمرد را حسابی تحویل می گیرد که:

-ای پیرمرد! این تو و این هم نقش خاتم! بخوان!

پیرمرد: صبر کنید! می خوانم. هم نقش را برای شما می خوانم! هم برایتان از صاحب انگشتر تعریف می کنم! هم کلی اطلاعات بیشتر در اختیارتان می گذارم. اما پیش خورشیدشاه جان!

مرزبان شاه: اوکی!

و مرزبان شاه و هامان وزیر و چند نفر دیگر[1]، می روند به بالین جوانِ عاشقِ زارِ بیمارِ گرفتارِ بدبختِ بیچاره یِ ذلیلِ فلک زده یِ عزیزِ داستانِ ما، یعنی جناب مستطاب، آقای خورشیدشاه جان! آن جا که می رسند، می بینند که بعله! مادر و خواهر مریض، همان جا، بالای سر خورشیدشاه جان نشسته اند و های های دارند گریه می کنند و حالا گریه نکن! کی گریه کن! مرزبان شاه که اوضاع را این جوری می بیند، با صدای کمی بلند – آن قدر که صدایش را بشود، وسط آن همه ضجه و موره شنید - می گوید:

-ای بابا! بس کنید دیگر! پشت سر مسافر و همچنین بالای سر مریض، گریه شگون ندارد! تازه اش هم، الان باید مژدگانی بدهید که آدرس صاحب انگشتری را پیدا کردیم، تمام شد رفت! آره! پس چی فکر کردید؟ بگو! بگو! آقای پیرمرد راز نقش خاتم دان! تا همه این ها ببیند و بدانند که ما چه قدر کارمان درست است و چه قدر به فکر حال پسر عزیرمان هستیم!

پیرمرد: ای شاهزاده! بدان و آگاه باش که این انگشتر، انگشتر مه پری دختر فغفورشاه، شاه چین است!

یک نفر از وسط جمعیت: « پس بگو چرا نمی شد نقشش را خواند!»

پیرمرد: ساکت! دارم حرف می زنم! آره، می گفتم. جانم که شما باشید این انگشتر، انگشتر دختر شاه چین، مه پری بانو است. این سرکار خانم، یک دایه ای [2] دارد، جادوگر! [3] به اسم شروانه. که بسیار شر است! و فغفورشاه با تمام وزرا و اشراف و درباریان و سران کشوری و لشکری و بگیر و بیا تا برسی به خان و رعیت، از دست این خانم شروانه جادوگر، در رنج و عذابند و زور هیچ کس هم بهش نمی رسد! تازه اش هم اگر خود فغفور شاه هم بخواهد دختر یکی یک دانه ی عزیر دردانه اش را هم ببیند باید اجازه اش را از این خانم جادو گر بگیرد! بدتر از آن هم این که با دوز و کلک، پادشاهها و شاهزاده های کشور های مختلف را پیش دختر می برد و بعد همین جوری، تشنه برشان می گرداند! آن وقت هم اگر بخواهند، دختر را خواستگاری کنند که دیگر کار از بد هم بدتر می شود!

در این جا، پیرمرد کمی از پارچ آبی که کنار دستش روی تریبون قرار داده اند، داخل لیوان آب می ریزد و نصف لیوان را می خورد و گلویش را صاف کرده، ادامه می دهد.

پیرمرد: فعلا 5 دقیقه انتراکت!

در این جا افراد حاضر در جلسه شروع می کنند به صحبت کردن با هم و ایجاد هم همه! متن گفتگوها واضح و شفاف نیست! اما عباراتی مانند «زنیکه ی جادوگر!، پادشاه بی عرضه!، دختره ی معصوم بنده خدا!» و مانند این ها به علاوه مواردی مثل «عجب!، واقعا!، باورکردنی نیست!» و قس علی هذا! شنیده می شود!

بعد از انتراکت:

حاظرین در جلسه دوباره ساکت سر جای شان نشسته اند! پیرمرد تصویر نقش خاتم را با ویدئو پروجکشن بر روی پرده انداخته است و با یک پوینتر لیزری در حال ارائه توضیح بر روی تصویر می باشد!

پیرمرد: اول کمی راجع به این نقش برایتان توضیح می دهم، بعدش بر می گردیم به ماجرای خواستگاری پادشاهها و شاهزادههای کشورهای مختلف از مه پری بانو و بلاهایی که خانم شروانه جادوگر، بر سرشان در می آورد!

اما راجع به نقش! این نقش کار دوست عزیر بنده، استاد گرامی، جناب آقای سعد نقاش است از شهر چین! همان طور که ملاحظه می کنید این نقش به خط چینی است و در اینجا به خط چینی نوشته شده است: «مه پری بانو دختر فغفورشاه شاه چین!» حالا احتمالا خواهید پرسید چه طور این همه چیز در این یک وجب جا، جا شده است ...

- ببخشید، ما در این جا ادامه حرفهای پیرمرد راجع به خط چینی و انواع آن را حذف می کنیم و می رویم سراغ باقی ماجرا –

و راجع به سرنوشت خواستگاران محترم که تا این تاریخ تعدادشان به 21 نفر رسیده است: این بخت برگشته های عاشق مظلوم از همه جا بی خبر، باید از پس3 مرحله ابداعی خانم جادوگر، بر بیایند:

1- رام کردن اسب وحشی

2- مبارزه با غلام غول پیکر

3- دادن جواب معمای خانم شروانه جادوگر

اما تا الان که کسی نتوانسته این کار را بکند! به هر حال خانم جادوگر هر جوانی که در این مراحل شکست بخورد را با خود می برد و هیچ کس، تا این لحظه، از سرنوشت این جوانان بی گناه، خبری ندارد که زنده اند یا مرده!

پیرمرد در میان تشویق حضار به کار خود خاتمه می دهد و از روی سن می آید پایین!

مرزبان شاه: (رو به خورشیدشاه) بی خیال شو بچه! نه ما را بنداز در دردسر و نه خودت را! این کار، بدبختی از آن کارهایی هست که نه با پول درست می شود و نه با سپاه! باشه! بی خیال! اوکی!

پیرمرد: من که می گویم آن گورخری که شاهزاده دیده، حتما حتما، همان خانم جادوگر است که تغییر شکل داده! به هر حال با شما صد در صد موافقم! شاهزاده جان، بی خیال!

مرزبان شاه: (رو به پیرمرد و در حالی که دارد چک پیرمرد را امضا می کند و به او می دهد) دست شما درد نکند! زحمت کشیدید! بفرمایید! قابل شما را ندارد! ( و پیرمرد را راهی می کند)

پیرمرد (رو به عقب و به سمت خورشید شاه): باشه عزیرم! بی خیال مه پری! [4]

مرزبان شاه (بر می گردد و رو به خورشید شاه): خب دیگر! این هم از این! آدم هم که چه چیزهایی نمی شنود! دود از کله آدم بلند می شود! خدا را شکر که بالاخره همه ماجرا را فهمیدیم و این قضیه هم به خوبی و خوشی، تمام شد! حالا تو هم دیگر این قدر غصه نخور و ادای مریضها را در نیاور! از فردا می روی پیش یک مشاور خوب و مشکلت را کامل کامل، حل می کنی! می خواهم، دفعه بعد که می بینمت سالم و سرحال باشی، مثل همیشه!

خورشید شاه: چشم پدر! ( می گوید چشم، اما معلوم است که اصلا اصلا هم بی خیال مه پری بانو نشده است و یک نقشه هایی دارد!)

به هر حال بعد از آن روز تا یک ماه کسی دیگر اسم مه پری را نمی آورد و حال خورشیدشاه هم بهتر می شود. اما بعد از یک ماه خورشیدشاه پیش پدرش می رود تا از او چیزی بخواهد.

خورشید شاه: پدر جان آیا امکان دارد که اجازه داشته باشم تا به خواستگاری مه پری بانو دختر فغفورشاه، شاه چین بروم و جان خود را از غم و گردن خود را از بار و روان خود را از درد آزاد کنم! که بیشتر از این طاقت دوری دلارام ندارم! (در حال ضجه و مروه می کند و کلی ننه من غریبم بازی در آوردن) تو را به خدا بگذار! این تن بمیرد! ...

مرزبان شاه: نه تو را به خدا! گفتم آدم شدی، سر عقل آمدی! گیر نده دیگر! مگر همه آن ماجراهایی که آن آقای پیرمرد تعریف کرد، یادت رفته است! مگر تو قرار نبود بی خیال شوی!

در اینجا خورشید شاه حسابی داد و بیداد می کند که بیا و ببین!

اما اگر می خواهید بفهمید که بعد از این چه می شود و بالاخره خورشید می تواند اجازه اش را از پدرش بگیرد یا نه؟ قسمت بعدی را ببینید.

[1] نه این که فقط من نمی دانم که این چند نفر، کی ها هستند! آقای دکتر پرویز خانلری که سهل است، خود آقای فرامرز خان هم نمی داند! ولی احتمال دارد، احتمال دارد که آقای فرخ روز برادر ناتنی خورشیدشاه جان هم جزوشان باشد!

[2] همان ل له، پرستار بچه هم گفته اند!

[3] البته به قول سرکار خانم ویدا اسلامیه، شاید ساحره! اما چون، ما که نداریم از زبان انگلیسی ترجمه می کنیم، پس همان جادوگر! زن و مرد هم ندارد!

[4] احتمالا این پیرمرد، همان خانم جادوگر باشد! یعنی نظر فرامرز خان که این است!

سمک عیار - قسمت پنجم

2008-11-23T22:57:00.004+03:30

خورشید شاه ما، بعد از این که انگشتر را می بیند و مطمئن می شود که ماجرا خیمه و خرگاه واقعی بوده و خواب و خیال نبوده، به همان سرعتی که اولش خوشحال می شود، دومش ناراحت می شود. یعنی غصه دار می شود. بعدش هم دچار غم عشق و دوری و هجران و غربت و این ها می شود و دلش حسابی می گیرد. جوری که می شود در پس زمینه تصویر کاروان کامیونها که در دل کوه و دشت، به سمت غروب غم انگیز خورشید، آرام آرام در حال حرکت هستند، یک موسیقی عاشقانه اندوهبار پخش شود، که دل سنگ را هم آب کند.

به هر حال، خورشید شاه که می رسد به کاخ، به جای این که اول از همه برود سراغ آقای پدر و عرض ادبی بنماید، یک راست می رود و می افتد روی تخت خواب و یک آهنگ داریوش خف، می گذارد و های های می زند زیر گریه و حالا گریه نکن، کی گریه بکن!

مرزبان شاه خان، یعنی آقای پدر خورشید شاه جان، که می بیند که این بار بر عکس هر بار، بعد از شکار خبری از پسرش نشد. مثل یک پدر خیلی مهربان، اصلا اصلا عصبانی نمی شود که چرا این پسره بزرگ و کوچک سرش نمی شود و ادب ندارد و احترام نمی گذارد یا گلایه نمی کند که پسرم بی وفاست و بی مرام است و من را دوست نمی دارد و این ها، بلکه چی؟ نگران می شود، که چه بلایی سر پسر عزیر دردانه ام افتاده است، که نیامده است. نکند عزیز دل پدر، زبانم لال! زبانم لال! مریض شده باشد؟ نکند، بچه ام را چشم کرده باشند. نکند، دست و بالش زخمی شده باشد. نکند این. نکند آن. در نتیجه، اوضاع و احوال را از الیار و الیاس جویا می شود و پی به مساله انگشتری می برد. ولی باز هم تحمل نمی کند و دست هامان وزیرش را می گیرد و دونفری می روند پیش خورشید شاه.

خورشید شاه اشکهایش را پاک می کند، آهنگ داریوش را هم قطع می کند و در حالی که سعی می کند صدایش بغض آلود نباشد، ولی خفن بغض آلود است، در اتاقش را باز می کند و آقای پدر و آقای وزیر را دعوت به نشستن می کند (البته در داستان فرامرز بن خداداد بن فلان نیست، ولی من فکر می کنم بهتر است، مادر خورشید شاه یعنی، همان گلنار خانم، دختر آقای سمارق، شاه عراق هم باشند). به هر حال مهمانان می نشینند.

گلنار خانم: مادر قربانت برود! چی شده است پسرم؟ الهی بترکد چشم حسود که پسر شاخ شمشادم را چشم زده!

خورشید شاه: هیچ! مادر و ای پدر بزرگوار، چرا به خودتان زحمت داده و قدم رنجه فرمودید؟ شرمسار نمودید! بعد از شکار کمی بدحال بودم، نتوانستم به خدمتتان شرفیاب شوم!

مرزبان شاه: اوه! چه زبانی هم می ریزد! آن الیار و الیاس همه چی را گفتند! آن انگشتر را بده ببینم!

خورشید شاه: آهان! (و انگشتر را به مرزبان شاه می دهد)

مرزبان شاه انگشتر را می گیرد و در حالی که دارد وراندازش می کند آن را به سمت وزیر می گیرد: این را ببین! این چیست بر رویش؟

هامان وزیر: گویا نقشی بر آن هک شده است!

مرزبان شاه (رو به گلنار خانوم): اهه! این ها چرا این جوری حرف می زنند؟ (رو به وزیر) خب! نقش چیه؟ ازش سر در می آوری!

هامان وزیر: من!؟ عمرا!

مرزبان شاه: تو که وزیر مایی و کلی اسطرلاب بلدی، از این نقش دوزاری خرچنگ قورباغه سر در نمی آوری؟ واقعا که!

هامان وزیر: نه سر در نمی آورم! سر در نیاوردن که عیب نیست، قمپز در کردن بی جا، عیب است!

مرزبان شاه: برو بابا! (و انگشتر را از دست هامان وزیر می قاپد و به سمت بارگاه می رود)

- در تمام این مدت گلنار خانم به شکل بی وقفه در حال قربان صدقه رفتن خورشید شاه در پس زمینه اتفاقات است -

مرزبان شاه (در بارگاه و رو به آدم جمع کن دربار): سریعتر تمام حکما و علما و فضلا و فلاسفه و هر چه از این ها، داریم را جمع کن بیاور این جا!

آدم جمع کن دربار می رود و از آن آدمهای درخواستی مرزبان شاه، به میزان انبوه جمع آوری می کند و می آورد. در این جا، مرزبان شاه متوجه می شود که تمام آن خیل عظیم، هم از آن نقش دوزاری سر در نمی آوردند. در نتیجه دست از پا درازتر بر می گردد پیش هامان وزیر. ولی اصلا هم به روی خودش نمی آورد که ضایع شده است.

مرزبان شاه ( رو به هامان وزیر): ما هم با این دم و دستگاهمان! این آقایان باسواد که از تو هم بی عرضه تر بودند! حالا چه کار کنیم؟ پسرمان تلف شد، رفت!

هامان وزیر (در حالی که دارد با خودش فکر می کند که معلوم است اگر من از این چیزی سر در نیاورم، تو می خواهی چه کسی را پیدا کنی، سر در بیاورد؟): ...

مرزبان شاه: هوی!

هامان وزیر: بعله!؟

مرزبان شاه: گفتم، تو می گویی با این انگشتر چی کار کنیم؟ پسرمان از دست رفت!

هامان وزیر: بعله!

مرزبان شاه: کوفت!

هامان وزیر: عصبانی نشوید! عرض می کنم خدمتتان! می آییم این انگشتر را با یک اعلان و یک محافظ و یک کیسه اشرفی، آویزان می کنیم از چهارسوق بازار (البته محافظه را آویزان نمی کنیم ها)، بعد در اعلان می نویسیم که هر کی نقش این انگشتر را بخواند، این محافظ، این کیسه اشرفی را بهش می دهد!

مرزبان شاه: باریکلا! آفرین! خودش است! همین کار را می کنیم!

نریشن:

الان چهار ماه است که این ها، این جا آویزان هستند و هر روز مردم آنها را می بینند و بازرگانان و مسافران از سرتاسر همه جا می آیند و می روند، اما تا کنون هیچ کس نتوانسته است، سر از نقش آن در بیاورد و در نتیجه، هر روز حال مرزبان شاه بدتر و بدتر می شود و هر چه گلنار، مادرش و قمر ملک، خواهرش و فرخ روز، برادرش و بقیه، کس و کارش، برایش اسپند دود می کنند و به تفریح می برندش و با آدمهای جدید آشنایش می کنند و برایش مهمانی با آهنگهای شاد و جدید می گیرند و این ها. هیچی به هیچی! انگار که نه انگار!

پایان نریشن.

مکان: چهار سوق مرکزی بازار بزرگ پایتخت!

زمان: بین ساعت پنج تا پنج و بیست دقیقه عصر!

اعلان و باقی ماجرا، همان وسط آویزان هستند و محافظ هم، همان جا غیر آویزان هست و مردم در حال رفت و آمدند و چند نفری هم دور اعلان جمع شده اند و بازاری ها هم در حال سر و صدا راه انداختن هستند و یک نفر هم آن طرفتر برای خودش معرکه راه انداخته است و چند نفری هم دورش جمع شده اند، کلا یک چیزهایی در مایه های بازار شام! آن وقت ...

یک پیرمرد با لباس کهنه و اینها، آهسته آهسته به سمت اعلان می رود!

پیرمرد: من این نقش را می توان بخوانم!

مردم: آره! حتما!

یک مردم دیگر: این هم چهار ماهه این جاست معطل شما!

یک مردم دیگرتر: بابا! برو خودت را بگذار سر کار!

همان مردم اولی: پدر جان! شما دیگر چه کارهایی بلدید!

به هر حال اوضاع شلوغ و پلوغ می شود و هر کسی هر چیزی به ذهنش می آید، بامزه و بی مزه می گوید.

سمک عیار - قسمت چهارم

2008-10-31T09:20:00.003+03:30

جانم که شما باشید، عرض کنم خدمتتان، که داستان با نمایی از فرخ روز و الیان و الیاس، که با یک مقدار لشکر در حال بالای یک تپه ماهور بودن و نگاه کردن به یک بیابان برهوت در اندر دشت و دیدن یک سیاهی در آن و حرکت به سمت آن، شروع می شود. بعد طی چند نما می بینیم که به آن سیاهی رسیدند.

فرخ روز و الیار و الیاس سراسیمه از اسب پیاده می شوند و فرخ روز سریعتر از آن دو تای دیگر خودش را به بالای سر فرد مذکور، معروف به سیاهی، می رساند و طرف را که وسط بیابان به شکم بر روی زمین ولو شده است را بر می گرداند. معلوم می شود طرف، همان خورشیدشاه خودمان است. سه نفر رسیده ها حسابی هول می شوند و بالای سر خورشیدشاه کلی بال بال می زنند. خورشید شاه یک کمی چشمانش را باز می کند

نمایی از نگاه خورشید به سه صورت نگران، که داردند خوشحال می شوند. دقت شود تا نما لرزان و محو باشد و به تدریج کمی واضح شود. بعد از وضوح نما، یک هو خورشید شاه مثل اسفند روی آتش، از جا می پرد و مثل خنگها شروع می کند به جستجوی همان اطراف[1]!

آره! حالا خورشید شاه، دارد هی بالا و پایین می پرد و از این جور خل بازی ها در می آورد. آن سه تا هم با دهان باز دارند خل بازی های شاهزاده ولیعهد یکی یکدانه بابایش را نگاه می کنند.

خورشید شاه: ( با حس!) کو؟ ... چی شد؟ ... کجاست؟ ... کو؟ ... نه! ... نمیشه! ... همین جا بود! ... همین جا! ...کجاست؟

فرخ روز: چی؟

الیار: آره! چی کجاست؟ سرورم!

خورشید شاه: خیمه! ... آن خانم محترم! ... آنها دیگر! ... چی شدند؟

الیاس: (رو به الیار و فرخ روز) بد بخت شدیم، رفت! شاهزدیمان خل شد!

فرخ روز: کوفت!

خورشید شاه: ( به شکل دکلمه) آه! ای خانم خیلی محترم! آه! ... ای آن که نامی و یا نشانی و یا آدرسی و یا شماره تلفنی و یا ID ای و یا Email ی و یا غیره ای از تو ندارم! ... آه! آیا تو چه کسی بودی و از چه کجایی آمده بودی و به چه کجایی رفتی؟ ... آه ای دلارام[2] من! ... و من چگونه غم تو را به که بگویم؟ که مرا دیوانه پندارند که من دیوانه توام! ... دی دی دم دم دم! ... و چرا رفتی؟ و تو نباید می رفتی! ... و از این حرفها!

قسمت موزیکال داستان: در اینجا خورشید اولش وسط بیابان و از بین سایر کاراکترها، که خشک شده و بهت زده، نگاهش می کنند، به شکل اطواری راه می رود و کج و راست می شود و دستهایش را در هوا تکان می دهد و از این جور کارها دیگر. بعد، به تدریج، پس زمینه موسیقی به کار اضافه می شود و ناگهان و بدون مقدمه، خورشید شاه جان ما شروع می کند به آواز خواندن. آن وقت، یک هو، یک عالم دختر که معلوم نیست از کجا آمده اند و آمدنشان بهر چه بوده است، پیدایشان می شود و آنها هم شروع می کنند به رقص و آواز، مثل این فیلمهای هندی! بعد مکان هی عوض می شود و هی خورشید شاه موقع خواندن سر از جاهای مختلف در می آورد و هی لباس و گریم عوض می کند! حالا هر چی به ذهنتان رسید و در توان تهیه کننده محترم بود! اما اگر یک وقت دیدید که خورشید شاه، نشسته پشت یک لامبورگینی گالاردو و هی دارد توی یک پیست بالا و پایین می رود، هم تعجب نکنید!

به هر حال بعد از اتمام قسمت موزیکال داستان، بقیه خیلی مهربان با خورشید شاه رفتار می کنند و دستش را می گیرند و می گذارندش توی ماشین و سعی می کنند که هی دلداریش بدهند، که احتمالا از فرط خستگی و تشنگی در بیابان از حال رفته است و همه آن چیزهای مربوط به آن خانم محترم، یا به نظرش آمده و یا در خواب دیده است و دمای بالای هوا و غیره باعث شده است که ذهنش آنها را واقعی بپندارد، که اصلا هم چیز مهمی نیست و عوارض آن هم به زودی از بین می رود. حتی فرخ روز می گوید که یک متخصص خوب می شناسد، که کارش حرف ندارد و اینکه یک بار دختر خاله اش را که چه اش شده بوده را پیشش برده بودند و الیار و الیاس هم هر کدام خاطره ای جداگانه تعریف می کنند و بحث حتی به سمت داروهای گیاهی و آب درمانی و هاله درمانی و انرژی درمانی و کیهان درمانی و سنگ درمانی و چاکراها و از این جور حرفها هم کشیده می شود.

وقتی آن سه تا حسابی بحثشان گرم شده است، متوجه می شویم که خورشید شاه دیگر چیزی نمی شنود و سرش تمام مدت پایین است و در حالی که دارد با تکانهای ماشین بالا و پایین می رود[3]، در عین حال با انگشتهایش هم بازی می کند که یک هو چنان جیغی می زند که بند دل هر 5000 نفرشان، با هم پاره می شود!

خورشید شاه: من خواب دیدم دیگر! ... آره! ... همه اش تصورات بوده! ... خب، پس این چیه! ... این هم خوابه! یا از توی تصورات من آمده بیرون! ... هان! ... هان!

فرخ روز: چی؟ عزیزم!

خورشید شاه: این! (و هی انگشتش را به طرف این و آن، می گیرد[4].)

بعد دستش را انگار به علامت پیروزی بالا می برد و ما از دید پایین و در تلالو نور خورشید یک انگشتری با نگین سرخ رنگ درشت را در دستان خورشید شاه می بینیم. و نگاه آن سه تا را که به انگشتری دوخته شده است! آخرین نما روی انگشتری بسته می شود!

[1]- الان دیگر نما از نگاه خورشید شاه نیست ها!

[2]- همین جوری می گوید، اسمش که واقعا دلارام نیست. منظورش به لحاظ معنوی است!

[3] - نگفتم! آخر 5000 نفر آدم را چه طوری می خواستند بیارند. خب با 200 عدد کامیون ارتشی دیگر! خودشان هم داخل جیپ فرماندهی نشسته اند! موتور چهارچرخه ها هم با کامیونهای حمل تجهیزات آورده شده بودند!

[4]- البته منظور بدی ندارد ها!

سمک عیار- قسمت سوم

2008-10-29T20:59:00.003+03:30

«دختری دید چون صد هزار نگار، با سری گرد و پیشانی پهن، زلف چون کمند و ابروان چون کمان چاچی، دو چشم چون دو نرگس، مژه ها چون تیر آرش، و بینی چون تیغ و دهانی چون نیمه دینار و عارضی چون سیم، رخی چون گل، زنخدانی چون گوئی گرد چاهی و گردنی کوتاه و صد غبغب بر غبغب زیر زنخ افتاده، و سینه چون تخته سیم، و دو پستان چون دو نار و ساعدی کوتاه و پنجه ای خرد، و پشت دست هزار چال در افتاده، و انگشتان دست سیاه کرده، و در هر انگشتی جفتی انگشتری، و شکمی چون آرد میده که به حریر بیزی و به روغن بادام بسرشی. و نافی چون غالیه دانی و دو ران چون دو هیون، دو ساق چون دو ستون عاج، و پیراهنی حریر اسفید اسفید و ایزار پائی سقلاطونی ساده در پای و مقنعه قصب در سر افکنده، و گلوبند بر گرد عارض و گردن بسته و حمایل در گردن افکنده. همه تعویذهای به عنبر اشهب کرده، چنان که بوی او به جهان می رفت.» ( سمک عیار، الکاتب الارجانی فرامرز بن خداداد بن عبدالله، ناتل خانلری پرویز، آگاه، چاپ هشتم، 1385 : صص 13و14)[1]

بعله جانم که شما باشید برایتان بگویم که خورشیدشاه داستان ما پرده را که کنار می زند، این چنین خانم محترمی را مقابل خود می بیند، که داخل خیمه در حال استراحت کردن است.

خورشیدشاه: اهه (سرفه)

دختر چشمان خود را کمی باز می کند و یک وری به سمت خورشیدشاه بر می گردد. آن وقت یک کمی همین طوری خمار، او را ورانداز می کند. بعد انگار که برق گرفته باشدش، از جا می پرد و تقریبا داد می زند : شما؟

خورشید شاه: (با دهان نیمه باز و چشمان گرد) شما چقدر خوشگلید! ممکن است من قربان شما بروم؟

دختر: (رفتار مناسب حال یک خانم محترم در چنین مواقع بی نزاکتانه ای)

خورشید شاه سرش را مثل بچه های مظلوم می اندازد پایین و در نتیجه یک کوزه آب را در همان حوالی می بیند. آن وقت یک لامپ بالای سرش روشن می شود. و می گوید: می شود، آیا من یک لیوان آب بخورم! آخر از راه دوری آمده ام و تمام طول راه، یعنی بیشترش بیابان بود که خیلی هم بی آب و علف بود و خیمه شما هم که خیلی خوشگل است و مثل ماه می ماند درست مثل خودتان، هم که با سلیقه عالیتان و انتخاب درست و به جایتان، دقیقا وسط بیابان علم ...

دختر: برو بخور! (همه اش داد می زند! انگار از یک چیز عصبانی باشد! شاید هم خوشحال! شاید هم ...)

در نتیجه خورشید شاه یک لیوان آب برای خودش می ریزد!

خورشید شاه: بفرمایید!

دختر: نوش جان! (احتمالا با حرص دیگر!)

اما تا خورشید شاه لیوان آبش را سر می کشد، خورده و نخورده، یک هو! یک وری می شود و در راستای عمود و به شکل کج و معوج و به سمت پایین، از کادر خارج می شود و بعدش هم صدای تلقی تقزیبا بلندی می آید و در نتیجه گردی هم به هوا بلند می شود[2].

[1]- دقت فرمودید و با دلیل و مدرک برایتان ثابت شد که کار ما مستند است! و این اصلا به این ربطی ندارد که ما آخر سر نفهمیدیم این دختر خانم محترم چه شکلی هستند و اینها تعریف بود یا تنبیه یا غیره! تازه اش هم.

[2] - راستی یک چیزی که یادمان رفت بهتان بگویم! هیچی، این آقای مرزبان شاه چند بار سعی کرده بود، که خورشید شاه جانش را داماد بکند. اما با ممانعت ایشان مواجه شده بود که من زن نمی خواهم و زن داشتن هم اصلا هم خوب نیست و دخترها خیلی هم و از این جور حرفها که البته هیچ ربطی هم ندارد!

سمک عیار - قسمت دوم

2008-10-24T23:51:00.009+03:30

مرزبان شاه قصه ما بعد از شنیدن جواب و اعلام کلی خوشحالی و تقدیر و تشکر از وزیر کاردان و تیزهوشش به جهت این پاسخ هوشمندانه، بسیار به فکر می افتد که:

- آری! صحیح است! ما باید ابتدا ازدواج کنیم تا پس آنگاه بچه دار شویم! چه بسیار نیکو گفتی، ای ماهان وزیر! حالا بگو ببینم شخص خاصی را مد نظر داری یا ما را سر کار گذاشته ای؟

- نه قربان! شخص خاصی را مد نظر داریم!

- کی؟

- آن گونه که من در گردش افلاک و غیره و از اینها دیده ام و فلان! آن دختر نیک بخت کسی نیست و نخواهد بود جز گلنار، فرزند آفتاب و ماهتاب ندیده سمارق شاه عراق[1] و مادر فرخ روز شیر خوار پدر مرده!

- هان! پس بدو برو آن جا! برش دار بیار این جا!

به هر حال ازدواج صورت می گیرد و نام وزیر سمارق شاه هم شروان وزیر است [2]. و بعد از مدت مقرر بنا به پیش بینی هامان وزیر پسر دار هم می شوند و اسمش را هم می گذارند خورشید شاه [3] و کلی هم برایش دایه و پرستار و آموزگار و مربی ورزش و استاد موسیقی و پزشک خانواده و از این ها می گیرند تا جایی که در سن 17 سالگی تمام نمرات علم و ادب و سوارکاری و تیراندازی و کشتی و هنرهای رزمی و فنون رزم و بزم و شکار و ساز و آواز و غیره اش، همه 100% می شود و کلا رتبه 1 همه چی تمام، می شود و به خصوص صدایش، که نگو و نپرس!

شاهزاده خورشید شاه ما با این استعداد فوق العاده در همه چیز از دم، شکارش هم حرف نداشت و در یکی از این شکارها تصمیم می گیرد که یک هفته ای بزند به کوه و دار و دمن و دمار از هر چی موجود زنده مجاز الشکاری که دستش رسید در بیاورد و پدرش که خیلی خاطر پسرش را می خواست به این خاطر هم که شده نه تنها اجازه اش را می دهد که علاوه بر اسباب و لوازم لازم [4] ، دو عدد پهلوان به نامهای الیار و الیاس هم، باهایش می فرستد و خب، فرخ روز هم می آید. راستی این خورشید شاه، کلی با نابرادریش فرخ روز، اخت شده است ها! عین دو تا برادر، دوست، همراه، رفیق، شفیق، مرام، معرفت، اینها!

آره! جانم برایتان بگوید که برادرهای قصه ما، با آن دم و دستگاهی که راه انداخته بودند، می زنند به شکار و یک روز و دو روز و سه روز. تا می رسند به یک دشت دمن خوش آب و هوا و تصمیم می گیرند که یک امروزه را شکار نکنند و به رسم پیک نیک، بنشینند، حالش را ببرند. ساز بزنند و آواز بخوانند و نوشیدنی مجاز بنوشند و طبیعت گردی بنمایند.

اما هنوز درست و حسابی جا گیر نشده بودند، که یک هو گردی از دور پدیدار می شود و از میان گرد یک گورخر سفید نقره ای با یک خط سیاه قهوهای از گوش تا دم و یک خط دیگر عمود بر خط اول، از این دوش به آن دوش، افتضاح![5] خورشید شاه ما می بیند که نه! جلو این گورخر نمی شود، مقاومت کرد. پس، سریع اسلحه اش را بر می دارد و وسیله نقلیه اش را سوار می شود و می گذارد دنبال گورخر و حالا نرو کی برو؟

از اینجا به بعد، صحنه حسابی اکشن می شود. خورشید شاه از این طرف سوار یک دانه از این موتور چهار چرخه ها شده است و دارد کلی این تپه ماهور ها را بالا و پایین می رود. بعدش وارد یک محوطه پر از درخت می شود و کلی گل و کثافت به این طرف و آن طرف پرت می کند و همین طور باقی لوکشین های طبیعی را پشت سر هم می بینیم از قبیل کوه، مرداب، رودخانه، دریاچه، دشت بدون درخت، زمینهای ناهموار و غیره، تا مطمئن شویم که شاهزاده خیلی دنبال گورخر می کند. برای تاکید و واقع نمایی بیشتر به تدریج هوا تاریک می شود و ما به شب نزدیک می شویم. در تمام این مدت شاهزاده مدام به سمت گورخر کمند اندازی و تیر اندازی می کند و باید قبل از این دیده باشیم که او این کار را به شکلی فوق العاده ماهرانه انجام می دهد و هیچ حیوانی تا به حال از دستش فرار نکرده است اما گور خر از شاهزاده ماهرتر است. بعد گور خر غیب می شود و شاهزاده که می بیند هوا تاریک شده، وسط درختها، توی یک کیسه خواب کنار موتورش با یک تفنگ در دست می خوابد. می تواند از دورها صدای زوزه بیاید.

صبح روز بعد که شاهزاده بیدار می شود، می بیند که ای دل غافل! گورخر همان نزدیکی ها در حال چراست. پاورچین پاورچین بهش نزدیک می شود و دوباره کمد می اندازد. اما گورخر، همچین فرز و چابک در می رود که شاهزاده حسابی جلوی تماشاچیان ضایع می شود. اما سریع می پرد روی موتور و دوباره دنبال گورخر می گذارد و هر چی تیراندازی و کمند اندازی می کند، مثل دیروز بی فایده است. تا یک هو می بیند که جلوی رویش یک بیابان برهوت و بی آب و علف است، مثل چی! یعنی یک چیزهایی مابین کویر لوت و صحرای افریقا و نوادا! و البته که هیچ خبری از گور خر نیست که نیست. اما عجیبتر از این حرفها یک خیمه سرخ است که آن دور دورها، وسط وسطهای بیابان علم شده است، که مطمئنا هیچ تناسبی با محیط اطرافش ندارد!

نزدیک خیمه که می شود، می بیند که بعله! یک خیمه از اطلس سرخ، با 24 تا طناب ابریشمی که به همین تعداد میخ طلایی وصل شده اند و آن بالای خیمه هم یک ماهی از زر سرخ و با کلی جواهر آلات نصب کرده اند به عنوان پرچم و دور تا دور خیمه هم یک پارچه زربفت گوهر نگار به کمر خیمه دوخته شده است که بیا و ببین، آن وقت همه شان هم از جنس عالی و درجه یک! و هیچ از خبری از آدمیزاد نیست. آن وقت با یک آهنگ ترسناک و دلهره آور، خورشید شاه در خیمه را می زند کنار. یک هو چشمهایش از تعجب می شود اندازه دو تا نعلبکی و فکش می چسبد به زمین و در نتیجه، فیلم هم روی همین صحنه تمام می شود!

[1]- این هم کما فی السابق بر این، امر قیاسی است نه واقعی. قاطی نکنید!

[2]- هست که هست. مثلا اگر به جای شروان وزیر، پائولو کولیو بود، چه فرقی می کرد. به نظر من که کلا شخصیت زائد و بی خودی ای است! ولی چون در کتاب آمده ما هم آوردیمش و الخیر فی ما وقع!

[3]- این شاه عنوان شغلی نیست ها! جزو اسم است. مثل شاهرخ.

[4]- چند تا سگ، چند تا باز، چند تا یوز، چند تا شاهین، چند تا چرخ، چند تا انگشت بانه و دست بانه برای باز بازی، یک باز سفید مثل کافور و بی همتا در قرنی بازی،کلی غلام، پنج هزار تا لشکر، چند تا از خاصگیان، کلی خوردنی، یک عالمه نوشیدنی مجاز، چند تا غیره! اینها را هم که گفتم از خودم نگفتم و کلی برایشان سند و مدرک دارم. تازه معنی نصفشان را هم نمی دانم.

[5]- من یک دانه خشک شده اش را در دار آباد دیدم، جدا که حرف نداشت!

سمک عیار - قسمت اول

2008-10-23T16:28:00.018+03:30

مقدمه:

داستان سمک عیار را می گویند از آن دسته داستانها است، که آن قدیم قدیمها، نقالها در نقلخانه[1] ها نقل می کردند. و قبلتر از آن قدیم قدیمها هم، بوده است. در اینجا فعل می گویند بر می گردد به آقای پرویز ناتل خانلری که فاعل آن فعل باشد. بعدش ایشان ادامه می دهند که بعدش یک آقای کاتبی در قرن احتمالا نهم به بعد هجری قمری به نام فرامرز بن خداداد بن عبدالله الکاتب الارجانی، این کتاب را کتابت می کند و می سپارد به دست مسوول وقت کتابخانه بادلیان آکسفورد، احتمالا به رسم هدیه. دست یکی مانده به آخر هم آقای پرویز ناتل خانلری قسمت عمده آن را در چهار جلد به تدریج از سال 1338 تا 1345 هجری، این بار شمسی، چاپ می کند و بعدش هم، هی دوباره چاپ می شود تا می رسد به الان، که بنده در خدمتتان هستم.

البته این کتابی که من دارم و اینها را از مقدمه اش تحویلتان دادم، 5 جلدی است با یک جلد اضافه که می شود 6 تا. ولی بهتان گفته باشم، گول این 5 و 6 را نخورید[2]اولندش نزدیک 15 تا 20 سال از اوایل زندگی فرخ روز شاه پسر خورشید شاه پسر مرزبان شاه تویش نیست و گم شده و هیچ کس از ماجراهایی که در این مدت بر سر ایشان می آید خبر ندارد و خودشان هم که تا کنون چیزی را لو نداده اند و لام تا کام در این مورد با احد الناسی صحبت نکرده اند. و دویمندش آخر داستان نصفه تمام می شود و بقیه اش گم است و معلوم نمی شود که چقدرش نیست یا خود آقای فرامرز خان، دیگر بی خیال شده است، باقیش را ننوشته است یا بی خیال نشده ولی باقیش را نمی دانسته یا مثلا حالا هر چی!

اما به هر حال، من برای تان تعریفش می کنم چون این چیزهایش به لحاظ عملکردگرایانه ای، عمرا مهم نیست چون نه من حال دارم که 3 تا جلد 500-600 صفحه ای را واستتون تعریف کنم تا برسم به اوایل کودکی فرخ روز که حالا می خواهد گم باشد یا پیدا، نه غیره!

اصل:

این داستان هم مثل همه بقیه داستانها از آن جایی شروع می شود که راویان اخبار و ناقلان آثار و طوطیان شکر شکن شیرین و غیره شروع می کنند به این چنین روایت کردن و آن چنان حکایت نمودن که بعله! جانم که شما باشید در روزگارانی که معلوم نیست کی و در مملکتی که معلوم نیست کجا[3]، یک پادشاهی بود مرزبان شاه نام، عادل و عاقل و اینها که از مال دنیا هیچی او کم نداشت اما به جای چهار تا زن عقدی و چهل صیغه، یک درد و غم و قصه ای داشت که نگو و نپرس! حالا درد بی درمان این پادشاه قصه ما که هفت اقلیم و هفت دریا را زیر بیرق سلطنت خودش داشت و تعداد سپاهیانش از تعداد ستاره های آسمان و گیاهای زمین بیشتر بود و از سند تا نیل و از کارون تا جیحون[4]، همه وقت و همه جا دستورش دستور بود و مردم حرفش را می خواندند و بهش افتخار می کردند و گرگ و گوسفند و ماهی و نهنگ در عهد حکومتش، به خوبی و خوشی و صفا و صممیت در کنار هم زندگی می کردند، چی بود؟ و این بدبخت چه اش بود که به جایی این که حالش را ببرد، مدام و یک ریز شبها و روزها، یک کنجی کز می کرد و همه اش غصه می خورد و ضجه موره می کرد؟

می خواهید:

1-من تا بیست بشمارم. شما حدس بزنید یا

2- به هر کسی مثلا 4 تا فرصت حدس زدن بدهیم. یا

3- این که بیاییم و یک مسابقه با جوایز ارزنده برگزار کنیم و به افراد اول تا سوم از هر گروه سنی هدایایی به رسم یادبود بدهیم یا

4- به جای این لوس بازی های بقیه داستان را تعریف کنم؟

بعله! عرض کنم خدمتتان که این پادشاه قدر قدرت و نمی دانم چی چی شوکت داستان ما، مثل تمام از این جور پادشاه یک وزیری داشت هامان وزیر نام![5] در نتیجه عین همین سوال که برای ما پیش آمد برای آن وزیر هم پیش می آید و رو می کند به طرف آقای مرزبان شاه که قربان آن چشمهای گریان و زلف پریشان و صورت حیران و اینهایتان بروم! آخر چه مرگتان است که به جای حال و حول، مدام غصه می خورید؟

مرزبان شاه: دست به دلم نگذار که خونه!

هامان وزیر: خب!

مرزبان شاه: خب و مرگ! آدم باش! یک کم ناز ما را بکش تا ما هم یک ناز کنیم دلمان خنک شود بعدش سر درد دلمان در اثر مکالمات دو سویه وا شود و در نتیجه یک کم دلمان سبک گردد!

هامان وزیر: (مکالمات دوسویه سر درد دل وا کن به همراه ناز کشی به میزان کافی)

مرزبان شاه: (بالاخره بعد از کلی غمزه!) اصل غم ما این است که ما دیگر پیر شده ایم اما حتی یک بچه هم نداریم که بعد از ما ولیعهد ما بشود و نام ما را در جهان زنده نگهدارد و ما دلمان بهش خوش باشد. حالا تو که فضولی کردی باید خودت هم یک راهی هم برای حل این مشکل اجاق کوری ما پیدا کنی! تا تو باشی که دیگه!

هامان وزیر هم که کلی برای خودش دانشمند و ستاره شمر و فال بین و از اینها بود می رود چهل روز و چهل شب یک گوشه ای می نشیند و در اعمال و کردار و رفتار ابنا نوع بشر و انس و جن و دد و دام و گردش افلاک و ستارگان و حرکت سیارات و غیره، غور و تامل می نماید و بعد از آن با خاطری پاک و دلی ناب اسطرلاب هفت طبقه و زیج هفت مرحله بر سیصد و شصت درجه فلک می اندازد و کلی از این جور کارهای عجیب و غریب انجام می دهد تا دست آخر ...

پیروز و شادمان! اورکا! اورکا! گویان، نزد مرزبان شاه می آید و فریاد بر می آورد که یافتم! و مرزبان شاه فریاد بر می آورد که چیست آن؟ بعد هامان وزیر در کمال آرامش و بدون داد و فریاد، جواب چیست آن را در اختیار مرزبان شاه می گذارد و غم و غضه را از دل پر دردش پاک می کند. و آن جواب این بود:

- پادشاه اگر فرزند می خواهد، باید قبل از آن ازدواج کند!

[1] - نقل خانه، جایی را می گفتند و مکانی را نام می نهادند که در آن جا و مکان نقالها نقل می کردند. چون بالاخره یک جایی این کار را می کردند مثلا بر سر هر کوی و برزن!

[2] - به قول شاید خیام:ای آمده از علم روحانی (؟) تفت / حیران شده در 5 و 4 و 6 و 7 / می نوش ندانی ز کجا آمده ای/ خوش باش ندانی به کجا خواهی رفت

[3] - راستی راستی معلوم نیست ها! مثلا ممکن است که خیلی خیلی قدیم یا خیلی خیلی جدید یا در آینده خیلی خیلی دور یا خیلی خیلی نزدیک باشد یا در یک سیاره خیلی خیلی دور یا خیلی خیلی نزدیک یا در کره زمین اما در یک جهان موازی یا در همین جهان یا همه اینها با یک خیلی و یا حتی بدون خیلی باشد. الله اعلم!

[4] - اشتباه نکنید ها! مکان جغرافیایی این داستان معلوم نیست و این را هم که گفتیم به جهت قیاس بود نه دال بر امر واقع!

[5] - هر جفت احتمالات ممکن است! یعنی هم احتمال دارد وزیر جزو اسم باشد، مثل امیرعلی یا غلام رضا، یا صرفا عنوان شغلی باشد! اما از آنجا که ایشان از اول تا آخر داستان هم وزیر است و هم معروف به هامان وزیر، معلوم نمی شود که کدام مورد درست است!

cycle/چرخ

2008-10-23T13:00:00.002+03:30

همی جوری

2008-08-20T07:34:00.002+04:30

سلام چه باحال ! ای هنو کار می کنه! الو! الو! 1...2...3... امتحان می کنیم خداحافظ

سياوخش- قسمت دهم

2007-01-30T22:19:00.000+03:30

الان می خواهم، انگار نه انگار که اتفاقی نیفتاده است. بدون سر و صدا و بدون جلب توجه و بدون این که کسی متوجه شود، اما نه بدون آب و غذا، بروم سراغ ادامه داستان. فعلا داستان را به همان شیوه قبلی برای جانم که شما باشید، ادامه می دهم تا بعد. که اگر فرصت دست داد، یک جورهایی هوس کرده ام، بروم در مایه های دادا و غیره. اما حتی یک رضا هم نمی تواند با آقای ابوالقاسم فردوسی از این شوخی ها بکند، چه برسد، چه نرسد. و حالا این شما و این ادامه داستان سیاوخش، شهید شاهنامه:

گفتم برایتان که بعد از ماجراهای به نوعی عاشقانه سیا و سودی، که دست آخر تقریبا به خوبی و خوشی و بدون داشتن تلفات جانی و مالی قابل توجه – یک عدد زن از نژاد پست، دو عدد کودک دو قلو از همان نژاد و همان مادر، یک دست لباس شاهوار کامل از آن سودابه که تقریبا از حیز انتفاع خارج شد، مقادیر شایان توجهی هیزم و مقادیر کمتر اما ارزشمندتری نفت سیاه و چند مورد کوچک و نه چندان مهم دیگر – تقریبا تمام شد، ماجرای لشکرکشی تورانیان به فرماندهی پادشاهشان افراسیاب پسر پشنگ به مرزهای شمالی و شرقی ایران پیش آمد که سیاوخش دخترکش خودشیرین، خودش را وسط انداخت که : «بابا! بابا! من برم؟ من برم؟». تا رسیدیم به شب قبل از جنگ دو سپاه، به فرماندهی افراسیاب از یک طرف و سیاووش از طرف دیگر، که افراسیاب آن خواب را می بیند.

در حال حاضر، افراسیاب دیگر حسابی بیدار شده است و خواب را تمام و کمال، برای موبدان پردانشش تعریف کرده است. سخنگوی موبدان با کلی عز و جز و آه و ناله که امان بده تا بگوییم و قول بده که ناراحت نشوی، خواب را این جوری تعبیر می کند که اگر با این جوان که فرمانده سپاه ایران است، بجنگی نابود می شوی و اگر او به دست تو کشته شود، بدتر پدرت در می آید. تو و توران نابود خواهید شد و جنگ و تباهی تا وقوع آن نابودی لحظه ای تو و توران را رها نخواهد کرد. و این سرانجامی خواهد بود که رهایی از آن امکان پذیر نباشد. کلا حسابی می ترسانندش. آن بنده خدا هم می ترسد دیگر و در نتیجه احساس صلح طلبی می کند. (بد تعبیر نشود، ترس و صلح طلبی لزوما علت و معلول نیستند، تازه اگر بخواهیم نظام علّی را بپذیریم که قطعا دلایل عقلی کافی برای این کار نخواهیم داشت. من هم همچین حرفی نزدم.) و روی می آورد به حرکات دیپلماتیک با تقدیم بسته پیشنهادی زیر:

1- مقادیر متنابهی اسپ تازی و شمشیر هندی و موارد لازم مربوط به هر کدام از نوع اعلا (عدد دقیق ذکر نشده است)

2- صد شتر مفروشات درجه 1

3- دویست عدد غلام اعلا

4- دویست عدد کنیز از نوع مرغوب

5- یک عدد تاج و تخت زرین آخرین مدل بازار

این موارد مربوط به سیاووش می شده است، مشابه همین اقلام به استثنای بند 5 (این بند فقط مخصوص شاه یا ولیعهد می شده است) برای رستم نیز فرستاده می شود. البته همه اینها به علاوه پیشنهاد صلح.

گرسیوز به عنوان حامل بسته از رود جیحون (مرز ایران و توران) رد می شود و به نزد سیاوخش و رستم می آید. رستم طبق عادت همیشگی : «حالا یک، یک هفته ای مهمان ما باش تا ما سر فرصت ببینیم می خواهیم چه جوابی به بسته پیشنهادی شما بدهیم.» دست آخر هم نتیجه این می شود که رستم و سیاوخش از گرسیوز تضمینهای الزام آور عملی می خواهند.

گرسیوز: تضمینهای الزام آور عملی، چی می خواهید؟

سیاوخش: این لیست صد نفره خویشان و نزدیک افراسیاب را از رستم می گیری و به عنوان گروگان می فرستید برای ما.

گرسیوز: حالا من این را به افراسیاب بگویم، ببینم او چه می گوید. فعلا من دیگر بروم. خوش گذشت.

رستم: به سلامت! به افراسیاب سلام برسان.

گرسیوز: سلامت باشید! بزرگیتان را می رسانم.

سیاوخش: باز هم از این طرفها بیایید.

گرسیوز: ما که همیشه مزاحمیم. این بار دیگر نوبت شماست که قدم رنجه بفرمایید.

سیاوخش: ما و شما ندارد که!

...

جدا فکر می کنید من صبر می کنم تا اینها بخواهند، این حرفهایشان را تمام کنند؟ شما هم چه حوصله ای دارید ها! آخر قضیه این که افراسیاب سرانجام با اکراه صلح را قبول می کند و سیاوخش و رستم هم دوتایی طی یک نامه به کیکاووس ماوقع را توضیح می دهند و رستم هم به عنوان پیک، نامه را به نزد کیکاووس می برد.

اما آیا کیکاووس نیز با این صلح موافق است؟ آیا سودابه زن بدی است؟ آیا سیاوخش دختر کش است؟ آیا رستم جهان پهلوان نیست؟ آیا گرسیوز چه نسبتی با افراسیاب دارد؟ جوابهای خود را برای ما بفرستید تا شرکت کنید. قبلا از توجه شما، کمال علاقمندی را داریم.

بازی بازی

2006-12-29T19:49:00.000+03:30

خب، مثل این که مقاومت، بی فایده است. من کلا با بازی موافق نیستم، حالا چه این بازی، چه هر بازی. من بیشتر از بازیگوشی خوشم می آید و بازیگوشی بازی را به هم می ریزد. ولی حالا که از 1+1+1 طرف، مورد حمله گازنبری واقع شده ام. باشد! ولی ببینید، من گفتم ها، بعدا نگویید که نگفتی ها!

1- لطف بفرمایید. خواننده های این وبلاگ از دو حال خارج نیستند: اول آنهایی که من را در عالم واقع می شناسند. دوم آنهایی که من را خارج از عالم مجاز نمی شناسند. برای دسته اول که هیچ چیز ندانسته ای وجود ندارد. من واقعا آدم پر چانه ای هستم و چون دلم اندازه یک جنجیشک است، همه چیز را می گویم. دسته دوم هم که تا حالا فقط یک مشت طراحی دیده اند با مقادیری داستان، پس چیزی از من نمی دانند. برای ایشانها هم که هر چیزی بگویم، نمی دانند. پس لطفا تصدیق بفرمایید – دهه، تصدیق بفرمایید دیگر! – که کاملا کار لوس و بی مزه ای از آب در خواهد آمد.

2- حالا اگر باز هم می گویید: نه! و می خواهید الحاح بفرمایید (من از این کلمه الحاح خیلی خوشم می آید، در زمستان خیلی می چسبد) پس به چند مورد به عنوان مثال، توجه کنید. خب، در زمان کودکی هیچ اتفاق مهمی برای من نیفتاده است. روایت می کنند که یک بار داخل دیزی داغ نشسته ام، اما یادم نمی آید. حتی جایش هم نمانده است. پس هیچ! یک بار هم با کله رفته ام در تیزی لبه فلزی پروفیل پنجره، که این هم نسبت به اتفاقی که همین چند وقت پیش ها افتاد چندان عجیب نیست. آن اتفاق جدید هم این بود که یک بار موقع پریدن از داخل چهار چوب در ( یکی وسط فیلم «اوه! برادر، تو کجایی؟» زنگ زده بود و من می خواستم تندی بروم جواب بدهم و بر گردم سراغ فیلم) دقیقا اوج پرشم در وسط در اتفاق افتاد و در نتیجه با کله رفتم در تیزی پروفیل فلزی چهار چوب و ستون فقراتم مثل فنر با یک چرخش نزدیک به 180 درجه جمع و باز شد و از پشت ولو شدم کف اتاق. با این که آن موقع مادرم که گوشی دستش بود چنان جیغی کشید که آن که پشت تلفن بود زهره ترک شد و کمرم هم کاملا گرفت و سرم هم یک مقدار خون آلود شد، الان، هم سرم دیگر خون نمی آید، هم کمرم خوب شده است. وضع مادرم و همان یکی هم کاملا خوب است. زمان بچگی هم همینطور. فکر می کنم الان که بزرگ شده ام، یادم رفته باشد.

3- نخیر، مثل این که قانع نشده اید. باشد! عواقبش با خودتان! من بر خلاف منوچهر سابق فکر نمی کنم آدم خوش تیپی هستم، چون واقعا آدم خوش تیپی هستم. بنابراین با سایر خوش تیپها مشکلی ندارم. در عین حال نابغه هم هستم و در این مورد هم مثل مورد قبل. یک چیز بی مزه دیگر! من فقط و فقط یک بار رفته ام استخر، آن هم کلاس سوم دبستان. تازه نمره چشمم هم آن سال 10/11 بود. بیشترین تمرین طراحیم هم در دوران دبیرستان بود. به علت عدم دسترسی به کامپیوتر و تصاویر قبیحه، مجبور بودم همه شان را خودم، تولید کنم. تایتانیک را هم تا همین چند وقت پیش که Divx اش را پیدا کردم، ندیده بودم. همان دفعه اول هم سه بار وسطش حوصله ام سر رفت و فیلم را رها کردم، تا بالاخره تمامش کردم. محبوبترین شخصیت زن فیلمهایی که دیده ام هم، «دوری» است. همان ماهی آبی در «پیدا کردن نمو» که حافظه 3 ثانیه ای داشت.

4- جدا تا اینجا پیش آمده اید؟! بابا! شما دیگر چه کسی تشریف دارید؟ حالا می خواهید، یک ماجرای بی مزه دیگر را تعریف کنم. من مثلا معمار، نزدیک به 3 سال انیمیشن کار کرده ام و متاسفانه در ساخت چند کارتون ایرانی مزخرف، شریک بوده ام. همه اش هم فقط به این خاطر که یک روز از سر بیکاری در دفتر شورای صنفی دانشکده، داشتم نیازمندیهای همشهری ورق می زدم. بعدش هم به همان دلیل فوق الذکر تصمیم گرفتم، به یکیشان هم سر بزنم به خاطر یک کم مسخره بازی و عوض شدن روحیه. ( آن موقعها با سرویس ساعت 8 صبح می آمدم دانشگاه و با سرویس ساعت 5 بعد از ظهر بر می گشتم. خیلی هم کلاس نداشتم و آنهایی را هم که داشتم کمتر می رفتم)

5- می خواهید حالا که تا این جا آمده اید، یک راز را که تا الان به هیچ کس نگفته ام، به شما بگویم؟ کسانی که می خواهند، دستشان را بگیرند بالا. باشد! پس می گویم. می خواهید، بدانید معنی دقیق دفیناتوریا چیست؟ بگویم؟ ببخشید! نمی توانم. چون نمی دانم. آخر قبل از این که آن را از خودم در بیاورم، جایی نشنیده بودم. ولی حدس می زنم باید اسم یک جایی باشد، مثل پنسیلوانیا. یا یک جور سیستم هرمی، مثل پنتاگونا. یا مثلا اسم آدم، مثل آناستازیا. یا یک دوره تاریخی، مثل ویکتوریا. یا یک ماده مخدر، مثل ماری جوانا. راستی من هیچ وقت در عروسی نمی رقصم. ولی یک سری حرکات ناموزون دادا از خودم طراحی کردم که تا الان، فقط خودم دیدمشان. این هم پنج نفر من، آقایان و خانمها:

محمد حسین بهرامیان، ر.قنبری، پریسا مظلومی، مسافر هندوستان، مینا

یک نکته دیگر: من ایشان را اصلا نمی شناسم. یعنی فقط نگاه کردم چند تا وبلاگ ناشناس بدون پست بازی پیدا کنم. با این که تقریبا امیدوارم که کار بدی نکنم. اما اگر کسی متوجه شد که کار بدی کرده ام، لطفا اصلا صدایش را در نیاورد. البته چون به احتمال 85.3% متوجه نمی شوند، به احتمال 97.8% هم ناراحت نخواهند شد. ولی 1.47% هم برای خودش درصدی است.

اعداد

2006-12-25T09:56:00.000+03:30

1- دور: زندگی یعنی زنده بودن برای زنده ماندن.

2- راه فرار: «زندگی مؤثر». (کیفیت زندگی)

3- ارزش گذاری تأثیر: خوب و بد.

4- محددوه أثر تأثیر: چیزها و کسها.

5- نتیجه أثر: تغییر شرایط زندگی کسان به سمت شرایط به تر.

6- شرایط به تر: راحت تر، سالم تر، امن تر، معنی دار تر، شاد تر و ....

7- سؤال1: چرا باید به فکر زندگی کسان دیگر بود؟

8- سؤال2: آیا کیفیت زندگی هر انسان در رابطه با دیگر انسانها تعیین می شود؟

9- دور: زندگی من برای زندگی تو.

10- قضیه: انسان موجودی اجتماعی است.

11- معامله: من برای تو شرایط بهتر فراهم می کنم و تو برای من.

12- نتیجه1: نباید نامؤثر زندگی کرد.

13- نتیجه2: نباید نتیجه أثر زندگی، «بد» باشد.

14- نتیجه3: باید مؤثر و با نتیجه أثر خوب (مفید)، زندگی کرد.

15- سؤال1: کدام شرایط به ترند؟ (راحت ترند؟ سالم ترند؟ و ...)

16- سؤال2: چگونه می توان شرایط را در جهت رسیدن به شرایط بهتر تغییر داد؟ (مفید بود؟)

17- نتیجه1: باید استانداردها زندگی به تر تعیین شود.

18- نتیجه2: باید راهکارهای دستیابی به این استانداردها مشخص شود.

19- نتیجه3: باید انسانها ملزم به زندگی بر اساس آن راهکارها شوند.

20- سؤال: آیا تعیین دقیق استانداردها و راهکارها ممکن است؟

21- قضیه: دانش بشری رشد می کند.

22- سؤال1: آیا برای بهبود کیفیت زندگی من، باید تو هم کیفیت زندگیت را بهتر کنی؟

23- سؤال2: حاصل زندگی مفید، کیفیت زندگی است یا شرایط بهتر زندگی؟

24- دور: زندگی موثر برای رسیدن به شرایط به تر زندگی.

25- نکته: اگر استانداردهای زندگی به تر شامل کیفیت زندگی باشند، موارد 22 تا 24 بی مورد است.

سياوخش- قسمت نهم

2006-12-20T12:02:00.000+03:30

در نتیجه حمله جانانه افراسیاب به مرزهای ایران، یک تریپ دفاع مقدس اتفاق می افتد که سیاوخش بنا به دلایل زیر به این نتیجه می رسد که صد البته بهتر است که او فرماندهی کل نیروهای مسلح را به نیابت از شاه در دست بگیرد:

1- از شر سودابه خلاص شود.

2- تا یک مدت، کسی به او گیر ندهد که زن بگیرد.

3- اسم و رسمی پیدا کند.

4- جای پای خودش را در سپاه - و در نتیجه آن سیاست - محکم کند.

5- و غیره.

کیکاووس هم، کلی از این بابت خوشحال می شود که آره! بچه ام دیگر برای خودش مردی شده است. در نتیجه رستم دستان را هم با سیاوخش راهی می کند، چون از قدیم گفته اند کار از محکم کاری عیب نمی کند. مقدمات کار که فراهم می شود، کیکاووس یک ارتشی، ببخشید یک سپاهی راه می اندازد، بیا و ببین. در مایه های رو کم کنی ارباب حلقه ها. اما مهمترین پلان این سکانس مربوط می شود به خداحافظی پدر و پسر که باید حسابی پر سوز و گداز از آب در آید که یک جورهایی گوشی دستمون بیاید که به احتمال 99.83% این آخرین باری است که این دو نفر همدیگر را می بینند.

آره! از این طرف سیاوخش سپاه پایتخت را هدایت می کند به سمت ماورا النهر و از آن طرف هم رستم سپاه زابل را. بالاخره دم در بلخ می رسند به هم و سه روز و سه شب بنا به رسم قدیم با سپاه توران به فرماندهی گرسیوز و سپهرم می جنگند تا بلخ را آزاد می کنند و می رسند به ساحل جیحون. آن دو تا هم تا سغد عقب نشینی می کنند و منتظر افراسیاب و نیروهای کمکی می مانند. این یعنی این که الان دشمن از خاک ایران عقب نشسته و رفته پشت مرزهای بین المللی. سیاوخش ماجرا را که این طور می بیند، برای کسب تکلیف نامه می نویسد به کیکاووس که دفاع مقدس را ببریم در مایه های حمله مقدس یا برگردیم سر خانه و زندگیمان. کیکاووس هم جواب می دهد، هیچ کدام صحیح است! فعلا همان جا باشید و منتظر حمله افراسیاب بمانید. به این می گویند سیاست عدم تعقیب دشمن در خاک خودش برای جلوگیری از پراکندگی سپاه یا سیاست باتلاق گریزی!

این از اردوگاه ایران! اما از اردوگاه توران! افراسیاب مثل این بدمنها نشسته روی تخت! خیلی هم عصبانی! گرسیوز وارد می شود، مثل پایین دست اون بدمنها که یک کاری را زدند و خراب کردند. الان هم، می ترسند و می خواهند یک جوری سر و ته قضیه را هم بیاورند. گرسیوز شروع می کند:

خب آنها خیلی زیاد بودند. 50 به 1. تازه اش هم، یکی در میان می رفتند استراحت می کردند و یکی دیگر می آمد به جایشان. یعنی این جوری می شدند، 100 به ا. رستم هم باهاشان بود. بعدش هم ما اصلا استراحت نداشتیم، شبها را هم باید می جنگدیدیم. آن وقت ...

افراسیاب: خفه شو. برو گورت گم کن. اهه! هنوز مانده، دارد من را نگاه می کند. بیرون!

و اکنون اهم اتفاقات بعدی:

1- گرسیوز خارج می شود.

2- افراسیاب می رود، می خوابد.

3- افراسیاب در خواب فریاد می زند و نفس نفس زنان، عرق کرده و پریشان از خواب بلند می شوند.

4- پرستندگان (که می شوند همان خانمهای مهربان) از خواب می پرند و قیل و قالی به راه می اندازند که نگو و نپرس!

5- گرسیوز وحشتزده از شلوغی خیمه و خرگاه افراسیاب، سراسیمه خودش را می رساند.

6- گرسیوز افراسیاب ترسیدۀ نفس نفس زنندۀ عرق کردۀ پریشان را در می یابد و علت را جویا می شود.

7- افراسیاب به او می گوید دو دقیقه چیزی نپرس، موقعیتت را هم حفظ کن تا من حالم سر جا بیاید.

8- گرسیوز دو دقیقه صبر می کند. موقعیتش را هم حفظ می کند و چیزی هم نمی پرسد. در نتیجه حال افراسیاب سر جا می آید.

9- افراسیاب خوابش را تعریف می کند.

حالا این شما و این خواب افراسیاب:

خواب با یک سوپر لانگ شات از یک بیابان برهوت (ترجیحا کویر نمک) شروع می شود. زمان نه روز است و نه شب. آسمان پیدا نیست. افراسیاب تک و تنها در کویر بی انتها ایستاده است. که زمین تا چشم کار می کند، پوشیده از مار می شود و آسمان از لاشخور. افراسیاب بیرون خیمه و خرگاه ایستاده است. دقت کنید توالی موضوعات در پلانها لازم نیست و هر چیزی انگار همین الان از زمین سبز می شود. طوفان شن آغاز می شود. طوفان پرچم افراسیاب را می شکند. بعد از نشستن طوفان، زمین از اجساد بی سر و ته تورانیان پر می شود. هنوز از اجساد خون جاری است. خون همه جا را می گیرد. سر تا سر زمین و آسمان سرخ می شود. افراسیاب دست بسته در دشت خون افتان و خیزان می دود. سواران ایرانی دور تا دور او را گرفته اند و می برندش. بر سر نیزه های ایرانیان سر های تورانی در اهتزاز است. افراسیاب را خسته و نیمه جان در پای کیکاووس می اندازند. کنار کیکاووس، ولیعهدش، پسری نوجوان بر تخت تکیه زده است. نوجوان بر می خیزد و به سمت افراسیاب حرکت می کند. نوجوان بالای سر افراسیاب، شمشیرش را از غلاف بیرون می کشد و بالای سر می برد. شمشیر فرود می آید. افراسیاب فریاد می زند. افراسیاب در خواب فریاد می زند و نفس نفس زنان، عرق کرده و پریشان از خواب بلند می شوند. بروید به بند 3.

سحر / Sahar

2006-12-15T19:48:00.000+03:30

شهرام / Shahram

2006-12-14T20:12:00.000+03:30

اصفهان، زرد برای نارنجی / Esfehan,Yellow for Orange

2006-12-12T20:06:00.000+03:30

گل / Flower

2006-12-06T21:33:00.000+03:30

آبی / Abi

2006-12-05T19:28:00.000+03:30